68 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
spanning om met licht geven te beginnen , aan welk vereischte voldaan woedt met 
behulp van een Wehneltschen intemiptor of op andere wijze. Het licht moet zeer 
constant en schitterend zijn , maar arm aan roode stralen ; als gevolg hiervan heeft 
het een onaangename tint, die echter door het gebruik van roode reflectors ver- 
beterd kan worden. Wanneer lampen van 500 tot 1000 kaarsen lichtsterkte aan 
een leiding van 115 volt zijn aangesloten, verbruiken zij ongeveer slechts een 
halve Watt per kaars, wat een buitengewone besparing van energie beteekent, 
in vergelijking met alle andere bekende lampen. Als ze nu nog in een voor het 
gebruik gemakkelijken vorm en voor geringe lichtsterkten kunnen vervaardigd 
worden, hebben zij ongetwijfeld een groote toekomst. j. N. K. 
CHEMIE. 
Normaal heptaan uit hout van coniferen. — Thorpe heeft in 1879 ( Ann . d. 
Chem . , 198, 364) het eerst aangetoond, dat het hars uit Pinus Sabiniana Dough., 
een in Californië inheemschen pijnboom („nut pine” of „Diggerpine” genoemd) , door 
destillatie een vocht geeft , dat bijna geheel uit normaal heptaan bestaat. Vóór 
dien tijd had men deze koolwaterstof alleen uit petroleum en eenige fossiele 
vischoliën van Groenland , Zwitserland , enz. verkregen , als ook uit Menhadenolie 
(Alosa Menhaden, soort van haring) en door droge distillatie van cannelkool en 
bituminense leiën. 
Wegens de belangrijkheid van ’t voorkomen van een normale koolwaterstof 
der paraffine-reeks in de plantenwereld , heeft nu w. c. blasdale de destillatie- 
producten van harsen uit verscheidene Californische naaldboomen (Pinus Jeffreyi, 
P. Sabiniana, P. Murryana, Abies concolor, var. Lorviana , Pseudotsuga taxifolia) 
op nieuw onderzocht en bevonden, dat die uit P. Jeffreyi en P. Sabiniana grooten- 
deels tusschen 96° — 97° C. kookten (kookpunt n. heptaan 98°) en, blijkens de 
overeenstemming van de physische constanten, ongetwijfeld uit n. heptaan be- 
stonden. 
Van de overige onderzochte harssoorten kookten de destillatieproducten in 
hoofdzaak tusschen 155° en 160°, en bestonden deze grootendeels uit terpenen. 
[Chem. Centr.-Blatt , 1901, I, 1143). R. 8. TJ. M. 
Chemische energie van mierenzuur. — P. Cazeneuve beschrijft eenige leerzame 
voorlezingsproeven , ten betooge dat mierenzuur in staat is uit salpeters het sal- 
peterzuur vrij te maken. Voegt men bij een mengsel van kalisalpeter en brucine 
sterk mierenzuur, dan verkrijgt men de bekende roodkleuring , die genoemd 
alkaloïde met HN0 3 geeft. Ook brucine-nitraat geeft met mierenzuur die ver- 
kleuring. Vaak duurt het eenige sekonden , vóór dat men de roode kleur ziet; 
doch als deze eens zich op eenig punt vertoond heeft, verbreidt ze zich snel over 
de geheele massa. Salpeter en brucine worden droog vermengd : het mierenzuur 
behoeft niet totaal watervrij te zijn. 
