WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
69 
Men kan de proef ook in dier voege nemen , dat men het brucine in het mieren- 
zuur oplost en de vaste nitraten toevoegt Harde kristallen, z.a. van baryurn- 
nitraat, geven de reactie dan eerst na eenige sekonden. 
De homologen van F: azijnzuur, propionzuur, boterzuur , 'enz. geven de reactie 
niet in de kou, wel bij verhitting. [Buil. Soc. Chim , Paris, XXV, 427). 
R. s. TJ. M. 
Quantitatieve bepalingen van ozoon en van ’t moleculair-gewicht daarvan. 
— A Ladenburg heeft zich overtuigd, dat men zeer wel manipuleeren kan met 
mengsels van zuurstof en ozoon in glazen gasometers en door kranen sluitbare 
bollen, die eveneens geheel uit glas bestaan en geschikt zijn voor wegingen. Hij 
grondt hierop eene bepaling van ’t moleculair-gewicht van ozoon en een controle 
voor titrimetrische bepalingen, waaraan het tot dus verre geheel ontbrak. 
De uitvoering dezer weeg-methode komt hierop neêr, dat men glazen bollen 
met goed sluitende kranen door lang doorleiden met droog zuurstofgas vult en 
herhaaldelijk weegt , totdat de wegingen op l / 10 milligram overeenstemmen. Men 
vult de bollen daarna met een mengsel van zuurstof en ozoon (bereid in een 
berthelot buis; ozoongehalte ± 4 — 8 pet) en weegt wederom Uit het verschil 
der wegingen is ’t gewicht van het in ’t mengsel voorhanden ozoon af te leiden, 
waarvan nu evenwel nog ’t volume te bepalen is, wat geschiedt door het ozoon 
op te laten slorpen door terpentijn. Daartoe wordt het vrije uiteinde der bolbuis 
met terpentijn gevuld, in terpentijn gedompeld en de kraan geopend. Nadat de 
opslorping (waarbij zich nevelen vertoonen , die ten slotte weêr verdwijnen) heeft 
plaats gehad, wordt de bol van buiten gereinigd en weêr gewogen Ter vermij- 
ding van correcties wordt ’t geheele onderzoek in een vertrek van constante 
temperatuur en bij nagenoeg gelijkblijvende luchtdrukking uitgevoerd. 
Met behulp van de in de verhandeling ontwikkelde formules, vond L. uit de 
verschillende wegingen het moleculair-gewicht van het ozoon in 5 proefreeksen 
45,3 als minimum en 50,4 als maximum en gemiddeld 47,78. 
Dezelfde methode is reeds in 1897 door M. otto in het laboratorium van friedel 
te Parijs toegepast: voor de opslorping van ’t ozoon bediende deze zich aanvan- 
kelijk van terpentijn, later van een aangezuurde oplossing van joodkalium. Hij 
vond de dichtheid van ozoon = 1,6584 (O = 1). 
Ladenburg heeft vervolgens in gemeenschap met R. quasig de boven beschre- 
ven methode gebezigd om de meest gebruikelijke maatanalyse van ozoon met 
joodkalium (waarbij het vrijkomende jodium met natriumthiosulfaat getitreerd 
wordt) te controleeren. 
Men ging daarbij meestal zoo te werk, dat men het ozoon-houdend gas door 
een oplossing van joodkalium liet gaan, die met de equivalente hoeveelheid 
zwavelzuur of azijnzuur vermengd was, zoodat het ozoon op vrije joodwaterstof 
werkte. 
