90 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
De periode van Mira Ceti. — Uit een reeks van negenendertig waarnemingen, 
loopende van 17 Juli tot 11 September 1900, heeft prof. a. a. nijland te Utrecht 
afgeleid, dat het maximum der lichtsterkte van Mira Ceti verleden jaar is gevallen 
op den 3en Augustus. De in dat jaar eindigende periode is dus weder ongeveer 
even lang als die welke in 1897 viel. Toen duurde die 309 dagen (van 11 Juni 
tot 26 Nov. ’97), nu 318 (van 19 Sept. ’99 tot 3 Aug. 1900). ( Asiron . Nachrichten , 
Bd. 156, N°. 3733.) v. r>. v. 
De planeet Eros. — De planeet Eros, die gedurende dit jaar , met het oog op de 
bepaling van de paralaxis der zon, buitengewoon ijverig werd waargenomen, is 
daarbij gebleken veranderlijk van licht te zijn. 
Zij is thans reeds te nabij de zon gekomen , dan dat verdere waarnemingen 
tot bepaling van de wetten harer veranderlijkheid mogelijk zijn; en ook de tot 
nog toe verzamelde bouwstof is niet voldoende om die daaruit te construeeren. 
Zoo hoopt men dan nu op de eerstkomende oppositie, in 1903, die wel niet zoo 
gunstig zal zijn voor de waarnemingen als de, eerst in 1907 terugkeerende , 
betrekkelijke stand van 1900, maar toch gunstig genoeg om te maken, dat men 
zich, naar Harvard College Observatory Circular , N°. 61, meldt, nu reeds te Arequipa 
ernstig voorbereidt voor de alsdan te volbrengen photometrische metingen. 
v. d. V. 
De middellijn van Mercurius. — Prof. see, van het U. S. Naval Observatory 
te Washington, publiceert, in Astron. NachHchten , Bd. 156, N°. 3737, de resul- 
taten van zijne jongste metingen betreffende de middellijn van Mercurius. Zijne 
waarnemingen, ten getale van 145, loopen over het tijdperk 20 Juni 1900 tot 11 
Juni 1901. De gemiddelde waarde van de daaruit afgeleide lengte bedraagt 
4227.6 K.M. ± 5.8 K.M. 
Bij al deze waarnemingen zag men op de oppervlakte van de planeet geen 
enkel kennelijk teeken , dat met zekerheid te herkennen was. Ook was er geen 
waarneembaar verval van helderheid van het middelpunt naar de randen , zoodat 
er geen aanwijzing bestaat van eenen de oppervlakte der planeet bedekkenden 
dampkring. v. d. V. 
NATUURKUNDE. 
Zingende booglampen. — Omtrent bovenstaand onderwerp werd reeds in den 
vorigen jaargang iets medegedeeld. Sedert dien tijd heeft het verschijnsel der 
zingende lampen tot verschillende onderzoekingen aanleiding gegeven, die door 
dr. h. t. siMON in een te Berlijn gehouden lezing zijn besproken. Het volgende 
is aan een referaat over die voordracht ontleend: 
Toen siMON in het physisch laboratorium te Erlangen met een booglamp 
werkte, nam hij waar, dat telkens, wanneer men in een nabij gelegen vertrek 
