WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
91 
een inductorium op gang bracht, de booglamp een eigenaardig knersend geluid 
deed hooren. Het bleek, dat de leiding naar de lamp over een korten afstand 
evenwijdig liep met die van het inductorium. Vandaar inductiestroomen in de 
lampleiding, die zich over den gelijkstroom heenlegden en het geluid veroorzaakten. 
Er werd toen getracht, en met den besten uitslag, om ook de stroomen van 
een mikrofoon aan den lampenstroom te paren, en het bleek, dat zeer verschil- 
lende wijzen van schakeling met hetzelfde goede gevolg konden gebezigd worden. 
Misschien is wel de eenvoudigste dispositie de volgende: Een mikrofoonkring 
wordt als een parallele tak van den lampenstroom afgeleid , of erop „geshunt”, 
zooals de technische term luidt. Een zelfinductie in den mikrofoonkring zorgt er voor, 
dat de mikrofoonstroomen niet den korten weg door het „geshunte” deel van 
de leiding nemen , maar door de vlamboog heengaan. 
In den mikrofoon gezonden geluiden werden bij deze inrichting prachtig weer- 
gegeven. De vlam floot, telde, declameerde, speelde een pistonsolo en ten slotte 
een door een fonograaf op den mikrofoon overgebracht muziekstuk. 
Simon verklaart deze verschijnselen aldus: De snelle stroomveranderingen , 
door den mikrofoon teweeg gebracht, veroorzaken overeenkomstige veranderingen 
in de warmteproductie en , daarmede gepaard gaande volumeveranderingen van 
den vlamboog. Die veranderingen in de dikte van den boog zouden de oorzaak 
zijn van geluidgolven in de omringende lucht. 
Uitgaande van deze, trouwens niet algemeen als juist erkende, verklaring, 
trachtte simon de proef om te keeren; hij onderzocht n.1. of niet geluidgolven 
op den vlamboog gericht, in dezen veranderingen teweeg konden brengen, die 
in een telefoon konden worden waargenomen. Dit gelukte: de boog liet zich als 
mikrofoon gebruiken. Nu was er nog slechts één schrede te doen en twee lam- 
pen konden afwisselend als telefoon en mikrofoon gebruikt worden. 
Simon ging nog verder: het gelukte hem om mikrofoonstroomen samen te 
doen smelten met den stroom van de veldmagneten van een dynamo. De elektro- 
motorische kracht in het anker ondergaat dan schommelingen, die met de 
mikrofoontrillingen gelijken tred houden en alle booglampen van het net spreken 
na, wat men den mikrofoon voorzegt. „De mogelijkheid bestaat dus om alle boog- 
lampen van éen centrale tegelijk hetzelfde nieuwtje te laten colporteeren en om 
op mooie zomeravonden booglampconcerten te geven.” 
Simon gebruikte verder den sprekenden vlammenboog voor een stelsel van „tele- 
fonie zonder draad”. 
Hij bediende zich te dien einde van een zeer gevoelige seleniumcel , die in het 
donker een weêrstand van 18,000 Ohm, maar in het diffuse daglicht van slechts 
9,000 Ohm had. Op deze cel werd met behulp van lenzen het licht geconcen- 
treerd van een booglamp, die zich in een luchtledige ruimte bevond, en dus 
geen geluid kon uitzenden. Met den stroom van deze lamp werd die van een 
mikrofoon vereenigd ; de veranderingen in lichtsterkte, die hiervan een gevolg 
