20 S. GAROVAGLIO ,• 
subglobosis, carneis, in ostiolum papillaeforme productis ; paraphysibus copiosis, cras- 
sis, implexo-ramosis; ascis majusculis, subsaccatis, sporas 2-7 foventibus; sporis ovoideo- 
ellipsoideis, late limbatis, limbo interdum trabeculato, unilocularibus, primum incolo- 
ribus, dein luteolis, magnitudine prò ratione numeri admodum varia, h. e. a 0, mm 0712 
ad 0, mm 1566 longis, 0, mm 0285 ad 0, mm 0641 latis. 
Icon. Tab. nostra li, f. 4. 
Descriptio. Thallus exquisite membranaceo-cartilagineus , subcontìnuus vel ri- 
mulosus, raro effusus, plerumque determinatus , in arborum cortice orbes zonasve 
sistit sesquipollicares, cujus superficies in rugas contrahitur flexuosas, elongatas, ver- 
sus ambitum radiantes. Specimina orbicularia duplici plerumque cinguntur margine, 
utroque repando, quorum exterior colore est cinereo, unaque subtilissime fimbriatus, 
alter s. interior e plumbeo pallide caerulescit, sat saepe zona dilutiori et ipse praecin- 
ctus. Verrucarum facies et constitutio non in omnibus varietatibus eadem. Figura enim 
ipsae variant, subrotundae, oblongae, conicae, imo difformes, simplices vel glomerulosae, 
prout solitariae degunt, vel plures in imam majorem simul confluunt. Pari quoque 
ratione variare solet earuin superficies, quae laevigata modo est et aequabilis, modo 
obiter vel crasse nodulosa vel plicato-rugosa. Specimina sterilia facile in soredia efflo- 
rescunt pulverulenta, conferta, jam marginata immarginatave, jam plana, concava, 
vel bemisphaerica, quae quidem soredia interdum scutellis recipiuntur membranaceis, 
discretis, orbiculatis, diu vacuis in thallo persistentibus. Num et in bac specie formae 
occurrant isidiiferae non satis constat. Color albidus, cinereus, vel glauco-virens, modo 
laetior, h. e. nitidus et prope verniceus, modo magis luridus et inamaenus. Hypothal- 
lus verniceus. 
Apotheciorum verrucae (A), ubi nucleos continent perpaucos, globosae sunt vel 
bemispbaericae , quae vero nucleos fovent plures, ampliores, et irregulares omnino. 
Quaevis tamen sit illarum figura, omnes circa prominula nucleorum ostiola insigniter 
depressae occurrunt, ibique tandem poro vel rima irregulari dehiscunt. 
Nuclei (A a) in singula verruca vulgo plures h. e. bini, quini, septeni, sebacei, 
ampli, subglobosi, carnei vel luteoli, profunde immersi, tandem ostiolo papillaeformi 
nigro in apertum prodeuntibus. 
Paraphyses (B) copiosae, sat distinctae, in gelatina hymenia nidulantes, implexo- 
ramosae, crassiusculae, persistentes. 
Asci (C) magni, liaud admodum frequentes, clavato-elongati, subsaccati, hyalini, 
sporas, 1-7 foventes, lente evanidi. 
Sporae (D) ovoideo ellipsoideae, late limbatae, trabeculatae, uniloculares, primum 
incolores, dein luteolae, intus oleoso-grumosae, prò vario in singulis ascis numero 
magnitudine variae, nempe a 0, mm 0714 ad0, mm 1566 longae, 0, mm 0285, ad 0, mm 0641 latae. 
Spermogonia nos frustra quaesivimus. Cl. autem Tulasne in supra laudata opella 
magna qua solet cura atque diligentia ea descripsit et pulchra illustravit icone. Con - 
ceptacula prò more generis simplicia, angusta, sinuosa, profunde immersa; sterigmata 
unicellularia; spermatici acicularia, minuta, vix 0, mm 0010 longa. 
Hab, Ad corticem variarum arborum in demissis et montanis Europae totius, 
sub variis formis. 
