ulterius promoveant, ut post longos demum probosque labores conclusionibus praereptae illae 
naturales dictae leges, a vera natura lubentius agnoscantur. Multi quidem expediti scriptores 
et observatores de speciebus legibusque statutis et eruendis firmissimis loquuntur, de typis et 
radiatim aut annulatim exeuntibus varietatibus referunt et decem syllabulis constantem nitidulam 
diagnosin, hilari vultu, nec bene favente Prisciano, latinam exhibent et qui, ingeniosas licet, mancas 
tamen illorum iure illustrium virorum observationes solummodo habent, in quarum basi cum 
studiolo et male velati stant. His etsi Pallasii exemplum imprimis commendandum sit 
cavendum tamen est, ne illud eius exemplum imitentur, quo capensia animalia pleraque cum 
libycis et aethiopicis miscuit, in hac enim re ipse Pallas, ob nominum non imitandum abusum, 
excusari nequit. 
Primus Pallas capensem Aprum, anno mdgclxv primum in Belgiam delatum, bene 
descripsit eique aethiopici nomen ea de causa dedit, quoniam Aeliani aethiopicum quadricor- 
nem Aprum cum capensi specie convenire sibi finxit. Linne' in appendice ad Systematis 
Naturae editionem XII. in Tomo tertio Pallasii novam Suis speciem mdcclxviii suscepit. 
Bene tum Pallas Africae mediae occidentalis aprum, cuius aliquas partes Daubenton eodem 
tempore descripserat, ab aethiopico diversum suspicabatur, eamque suspicionem recentiores 
observationes ita auxerunt, ut nonnulli zoologi proprio nomine illam formam appellandam 
censuerint. Maximum et felicissimum studium in hac re Fridericus Cuvier posuit, qui e 
craniorum utriusque formae diligente comparatione et genericos characteres eruit, qui Apros 
illos africanos a Suibus removent et speciales constituit, qui Africae occidentalis Aprum 
aethiopicum a capensi avellunt. Georgius Cuvier in fratris sententiam non omnis abiit. 
Generis proprii characteres quidem agnovit, sed capitis formam magis elongatam et dentium 
incisivorum praesentiam aut defectum pro aetatis patriaeque diversae formarum variatione habuit. 
In eandem sententiam Desmarest abiit, qui anno mdcccxx egregium librum Mammalogie in- 
scriptum edidit, in quo Phascochaeri dicti generis unica species cognomine africani statuta est. 
Ineunte anno MDCCCXXV cum Hemprichio in Habessinia simili animali venatione potitus 
sum, eiusque pellem et ossa postero anno Berolinum attuli. Iam Lud olfio S a Itio que, qui de 
Habessinia scripserunt, Aper in illa terra habitans commemoratus est, quem incolae Haroia 
vocent, et primus omnium Agathar chides, qui librum de Mari rubro scripsit, antiquitus de 
Suibus quadricornibus Aethiopiae, Aeliano teste, ita locutus est, ut habessinicos illos Apros 
eum in mente habuisse controversia esse nequeat. Hinc illa etiam specimina, quae, Calpurnio 
indicante, Romano Populo viva olim in conspectum venerunt Maris rubri navigatione ex Habes- 
sinia delata fuisse verisimile est. Animal quo nos potiti sumus ab indigenis nomine Haroia, 
ab aliis vero Mafles appellabatur. 
E Provincia Cordofan Nubiae et ex Habessiniae eadem regione, ubi nos duobus annis 
ante navem appulimus, Francofurtanum Museum pelles accepit, quas Celeberr. Temminck 
PnAS c o CHAERIS barbati nomine indicavit et Celeberr. Cretzschmar serius Ph. Aeliani nomine 
descripsit et pictas dedit. Quae descriptio cum in dentibus diligenter illustrandis aequali fere 
modo versata sit, ac Friderici Cuvieri dissertatio, reliquas vero partium rationes multo gra- 
viores obiter indicaverit, obscuritatem non magis diremit, quam Isidori Geoffroyi tractatus, 
anno MDCCCXXVIH in libro Dictionnaire classique d hist. nat. sub voce Pliacochere expressus. 
