pili 10 pollices longi. Caudae basalis et maxima pars pilis omnino caret, pollicum duorum et 
dimidii vero distantia ab apice inde cauda pilorum duplicem seriem lateralem offert. Corporis 
superioris pili retrorsum spectant, sicut in Scrofa, inferioris in collo, pectore et regione inguinali 
antrorsum vergunt. Rostri etiam anterioris pili adversi sunt. Praeterea capitis quatuor pilorum 
vortices memorabiles sunt, duo lineares ad genas barbam utrinque formant, tertius omnium lon- 
gissimis pilis supra oculos in fronte est ab eoque crista dorsualis incipit, quartus denique ante oculos 
in media facie reperitur, a quo rostri adversa tenuis hirsuties incipit. In PflACOCHOERO ciethiopico 
rostri hirsuties ab oculis ad nasum usque multo densior et longior est, in hoc vero specimine 
rostrum fere nudum dici potest. Aures ciliatae sunt. Setae longae rigidae sparsae prope oculos 
et oris apicem sitae sunt. Pili fere omnes fasciculati, bini, terni, saepius quini, interdum 
seni sunt. 
Color. Cutis cinerea toti animali generalem colorem largitur. Rari laterum et abdominis 
pili albent, in crista dorsuali apice longius pallide flavicant, basi fuscescunt. Pedum pili a carpo 
inde nigricante fusci, nasi breves rufescunt, caudae apicales nigrofusci. Aures basi et intus albo- 
ciliatae, apice nigro -ciliatae. Vibrissae rostri nigrofuscae, nonnullae flavidae. Oculorum setae et 
cilia nigra. 
Mammae 6, 2 inguinales, 4 abdominales. Dentes incisivi A laniarii AA-, molares 
Dentes incisivi connivent, sicut Leporum molares, laterales inferiores magis decumbunt, quam 
medii. Laniarii inferiores argute triquetri acutissimi, carinarum una antica, superiores obtusi, 
lateribus duobus rotundatis, sulco longitudinali notatis, tertio latere, antico, plano. Molares dentes 
compositi, valde singulares, generi characterem praebent et cum similibus a Friderico Cuvier 
et Cretzschmaro descriptis conveniunt. Areae molaris postremi cylindri lateris A ~J' -. 
Saevum animal prope Arkiko in Habessiniae littore in sylvis aliquoties vidimus, semel, nec 
sine periculo occidimus. Grunnitus Aprorum voci non dissimilis et natura ad Aprorum euro- 
paeorum naturam proxime accedit. Apud incolas equidem solummodo nomen Haroia audivi, 
Hemprich vero duo nomina Haroia et Mafles scripsit. Saltium Aprum Habessiniae ferum 
(the wild boar ) Tigrensibus Arowjah akul, Amharnis vero Eryeah dici referre, scriptum est. Unus 
venatorum nostrorum, appropinquante tali animali, tam attonitus fuit, ut proximum licet, sclopeti 
ictu petere non conatus sit, sed reliquorum risum sustinere, quam tale vulnerandi nec interficiendi 
saevum animal periculum subire maluerit. Toto corpore trepidans se obscondit et faciei pallorem 
historiolae delatorem habuit. Eandem vero rem saepe cum apris et venatoribus in Europa esse 
credibile est. 
Corollaria. 
Cornutos veterum apros male nonnulli scriptores intellexerunt. Sic nuper etiam Celeberr. 
Cretzschmar a quatuor dentibus laniariis validioribus nomen datum esse statuit, Atlas zu 
Riippells Reise pag. 67. Illi vero dentes iidem sunt in europaeo Apro, nec habent quo popu- 
lorum antiquorum animum ita moverint, ut alio nomine eos vocarent et admirarentur. Antiqua 
IIejitpr. et Eiirenb . Mammalia II. 
<19 
