Corollaria. 
In Canis syriaci historiam multa cadunt, quae de Cane aureo seu Lupo aureo narrata 
sunt. Diversissimi enim Canes feri rufi, aut fulvi a peregrinatoribus et zoographis in Persia, 
Syria, Rossia australi, Mauritania et India obiter observati Canis aurei nomine appellati sunt. 
Ipse Pallas cum Schrebero Canem aureum tam late per Asiam, Europam et Africam distri- 
buit, ut Gmelini et G ii 1 d e n s t a d t i i Canem caucasicum, Aristotelis Thoa, aegyptium 
Forskalii ferum canem et indicum Eaui de quo Niebuhr retulit in unam speciem coniungat. 
Praeterea post Giildenstadtium Pallas in Zoographia rossica et nuper Tilesius in 
Actis Acad. Leopold. VI. XI. praeter Canem aureum nullam esse contendunt feram Canis speciem, 
a qua Canis familiaris verisimilius derivetur. Maximum huius rei argumentum in coniectura ea 
nititur, primos homines in Caucaso eiusque viciniis habitasse, hinc corpora naturalia illic obvia 
domesticorum verisimiliores parentes esse. De haec vero sententia dubitare licet. Alterum 
argumentum e Canis aurei persici ferique familiaritate et <pi\a.vS%wirla, antiquitus celebrata et 
quam plerique peregrinatores ipseque Pallas experti sunt, sumitur. Iam vero eadem mitis 
indoles a Bellonio Syriae, a Busbekio Bithyniae alicui Cani fero tribuuntur eaque facile 
diversis speciebus communis esse potest illamque omnem de Canis familiaris historia et ortu 
difficultatem certo non auferet. Iam vero omissa nunc illa de Canis familiaris ortu quaestione, 
Canis syriaci forma a persici Canis aurei iconibus, a Giildenstadtio et Tilesio datis, tantum 
differt, ut, qui comparaverint illas, ad unam eandem que animalium speciem eas collaturi non sint. 
Kampferi et Gmelini primae icones pessimae quidem sunt, verum ex iisdem et e Gmelini 
descriptione (Iter. III. p. 80. 1774.) luculenter patet, Canem ab eo ad Sallian non procul a 
Baku observatum ore Vulpis acuto fuisse. Giildenstadtii icon Vulpis acutum ac tenue rostrum 
multo distinctius reddit et Tilesii recentissima icon eum characterem auget. Schrebero 
Pallas iconem dedit. Forma ad vivum animal in Belgia delineata est, color ad pelles Petropoli 
additus. Utrum forma colorque in unum idemque animal vere competant, incertum videri possit, 
nisi Pallas auctor fuisset. Sed errare humanum est. Hinc composita illa icon caute adhibeatur. 
Unde ille Belgicus Schakal, qui formam isti aureo dedit, venerit non liquet. A sy/iaco Schre- 
beri fulvus canis cauda densius pilosa et ore acutiore semper differet, a reliquis supra comme- 
moratis abdomine albo etiam distinguitur. Praeterea grata mente accipienda est mensurarum 
copia, quam Giildenstiidt de Persiae cane largitus est et quae aures, pedes et rostrum — ab- 
breviata in syriaco Cane — procerius elongata illi tribuit. De nomine nulla difficultas est. Cum 
antiquissimae Graecorum et Romanorum omnesque zoographorum ante Linneum de Lupo 
aureo relationes, aut brevitate, aut indigesta copia, fabulisve obscurae atque inextricabiles sint, a 
Linne'o vera animalis -illo nomine compellandi cognitio incipit. Linne CANIS aurei nomen 
anno MDCCLVIII in Systematis naturae editione X™ illi animali imposuit, cuius uberiorem 
descriptionem rudemque et parvam iconem awoVrji? Kamfer dederat, qui de Lupo aureo prope 
littus caspium a se observato in Amoenitatibus exoticis pag. 407 verba fecit. Hinc persicus 
ille ferus Canis fulvus, quem Academici pctropolitani descripserunt, verus Zoologiae Canis aureus 
erit et si qua in Graecia aut Syria affinis aliqua diversa Canis species invenitur, ea alio nomine 
compellanda erit, etiamsi apud Graecos antiquissimos Atkcos £av&og seu %^v<reog atque Gw? Graeciae 
Heutpr. et Ehrenb. Mammalia If. 
a a 
