In Aegyptiorum monumentis Simiae plures formas speciesque distingui posse sane liquet, 
verum unicam formam sacram fuisse eo patet, quod quae Simiae in ara sedentes et hominum 
venerationem accipientes fictae sunt, unam eandemque formam referunt, ad Cynocephalum 
Hamadryadem optime quadrantem. Praeterea vero Aegyptios Simiarum icone ad exprimendas 
certas linguae formulas ideasque usos esse facile intelligitur. Hinc etiam capitibus Simiarum 
pro variis ideis varias formas dederunt, quae zoologos, non naturam, sed icones solas consulentes, 
in errores ducere facile possent. Aliis enim rostra longiora et acuta, aliis breviora et truncata 
dederunt. Quae valde acuto ore sunt, eis Vulpis aliquem characterem adscribere voluisse credi- 
derim. Interdum hominis corpori Simiae caput solummodo dederunt. Alia ora aliis capitibus 
corporibusque affigere Aegyptiorum vulgatissimus mos fuit. In nubicis monumentis, in quibus 
delineandis Gau studium egregium posuit, nonnullae Simiarum figurae tam acuto rostro pictae 
sunt, ut ea forma Simiarum toti familiae a natura negetur ideoque, si vera, aperte idealis sit. 
Icones illae omnes masculae sunt, neque unquam in ara feminam aut catulum sedentes 
pictos vidimus, semper Marem adultum late comosum. Figulinis etiam et metallicis Simiarum 
idolis Aegyptii in domibus utebantur eaque mortuis addere solebant. Horum enim idolorum 
copia inter urbium rudera et in sepulcris reperitur et in aegyptiacorum monumentorum thesauris 
frequens servari solet. Eadem vero ad Marem comosum omnia quae vidi pertinent. Asphalto 
etiam post mortem condita Simiarum ipsa corpora ad nostra usque tempora servata sunt. 
Egregie servatam masculam Mumiam Belzoni Hermopoli reperit et in Opere suo pictam dedit. 
Hoc Hamadryadis specimen divino cultu ipsum adoratum fuisse verisimillimum est. Tochon 
d’Annecy denique mdcccxxii nummum Hadriani descripsit, Hermopolitano Nomo dicatum, 
qui Cynocephalum sedentem caudatumque gerit. 
Neque vero desunt, quod supra innuimus, in Aegyptiorum monumentis aliarum Simiarum 
icones, rarissimae licet inveniantur, quae diversam ab Hamadryade speciem aperte indicent. 
Cepi i. e. Cercopitheci pyrrhonoti supra descripti exaratam iconem in lapide memphitico sepul- 
crali Berolini servari ad Pyrrhonotum notavi; duplicem eiusdem forsan speciei iconem pictam 
in Hypogaeis thebaicis artifices delinearunt, qui cum Napoleone illic fuerunt. Tertiae speciei 
iconem ( Cercocebi Sabaei ?) Denon dedit, aliamque in sepulcrali simili lapide Berolini servari, 
ad Pyrrhonotum retuli. Corpus gracilius, artus longiores et rostrum brevius, cum naso non 
terminali et cum auribus nudis (non obvelatis) has alteras formas distinguunt, quarum prior 
mystacibus amplis insignis est, quae alteri deficiunt. Ecaudes Simiae in monumentis Aegyptiacis 
atque in terris Aegypto vicinis nullae unquam repertae sunt. 
Notissima Aegyptiorum gigantea moles, memphitica Sphinx Hamadryadis comosum caput cum 
facie humana refert eodemque capitis et capillorum ornamento Sphinges reliquae minores fuere; 
omnes vero totasque Nubiae gentes hodieque eodem modo Simiam imitare supra memoravi. 
Id denique addiderim, Simiae sacrae apud Aegyptios antiquissimos verisimiliter nec nomen 
Hobe aut Koph, nec Kapi aut Kepos fuisse, verum nomina Thoth et Och apud eos in usu fuisse, 
quod vel inde colligi potest, quoniam haec nomina Mercurium (Deum) et Lunam significarunt, 
quorum Symbolum Simia sacra Hamadryas fuit, vel ea de causa probabile est, quoniam in 
Habessinia hodieque nomine Tata aut Tota Simiae species appellatur, quae ab ipsa Hamadryade 
verisimiliter non differt, quod infra probabo. 
