formam studiose comtos vidimus, ut hunc humani corporis cultum ex sacrae olim Simiae 
imitatione originem duxisse pro verisimillimo habuerimus. 
De Simiarum divino cultu praeter Aegyptum in India vestigia inveniuntur, neque in hac 
ipsa re aliquis inter utrasque gentes nexus negari potest. Balbi cum aliis (Q in Peguano 
regno Simiarum venerationem expertus est et nuperrime Elwoodia, Angli Centurionis uxor, 
itineris descriptione MDCCCXXVlll edita celebris, in epistola 57 ma refert: „Principes urbis Pur- 
bunder e gente Dschaitwarensi a Simia Hanuman vocata, originem proprium derivare, 
eosque se Ranatum caudatorum nomine distinguere.” Praeterea sanscritica, quae vulgo vocatur, 
Indorum lingua Simiam voce Kapi cJTfqf appellat, ut Shakespear in Lexico indico tradit. Idem 
vero nomen mirum in modum ex africanis et arabicis Simiarum nominibus resonat. Habessi- 
norum vox Hobe inter haec facile antiquissimum fuit, cum ex ipsa Habessinia Simias in alias 
terras delatas esse historia tradat easque indigenarum nomine vocatas esse probabile sit. Sic 
Salomonis naves (Paralipom.il. 9. 21.) cum auro et aliis mercibus Kophim per Mare rubrum 
in Iudaeam attulisse scriptum est, Simias vero illo tempore inter merces fuisse ex eo constat, 
quod Septuaginta interpretes graeci antiquissimi Alexandrini vocem Kophim mSyKcv? reddiderunt 
et quod Agatharchides et Plinius inter merces ex Aduliti emporio troglodytico cum ebore 
advectas Sphingas Cynocephalos et Cepos nominant. Ex hebraica voce Koph Graecorum 
K vi-nog et Piomanorum Cepus ac Cephus aequali verisimilitudine derivantur. Bochart etiam et 
Rosenmiiller Cepi nomen ex Aethiopia in Aegyptum delatum esse suspicati sunt et probare 
studuerunt. Allato habessinico nomine Hobe hanc rem diiudicatam esse censeo. Arabum vox 
Robah aut per litteram rh loco h ^ et k ex eodem fonte manasse, aut, quod verisimilius est, 
ex voce semitica Rob et Rabb i. e. Dominus, Piex, Numen divinum, aliquod antiquae 
venerationis vestigium retinuisse potuerit, quod recentiores, mutata vocis terminatione, cum ipso 
cultu oblitterarunt. 
Qui ad explicandam Cynocephali aegyptiaci, Sphingisque antiquorum et Hamadryadis 
recentiorum obscuram historiam viri docti operam contulerunt, in eo peccarunt hucusque 
omnes, quod Hamadryadis statum iuveuilem nondum observatum fuisse non respexerunt, quod 
Aegyptiorum icones in monumentis eorum exaratas pictasque non studiose satis compararunt et 
quod Aethiopiae et Arabiae longe plures Simiarum species tribuerunt, quam quae illic vere 
habitant. Hinc factum est, ut aut diversas plures Simiarum species promiscue ab Aegyptiis 
adoratas esse censerent, aut in Aegypto nunquam visas species eorum cultui suggererent, Hama- 
dryadem vero Marem adultum a sua femina catulisque specie diversum haberent ac atrocissime 
separarent. 
b. Le petii Papion de Buffon propter pilos distinctius variegatos, palmas posteriores breviores et cubitos (crura) longiores, 
ad Spliingem capensem (C. Papioneni) delegandus videtur. Cauda eius mutilata fuit. 
c. C. Anubin Frid. Cuvier ct Geoffroy Hist. nat. des Mammif. fasc. L. ad Papionis capensis aut guineensis statum 
iuvenilem propius accedere, cum Aegypto affinitatem, praeter nominis, nullam liabere in memoria tenendum est. 
d. Caput Cynocephali Babouin secundum mensuram Frid. Cuvier, si cum nostra mensura compares, valde elongatum est, si 
vero icones respicias in metiendi methodo potius, quam in forma differentiam esse censebis. Guineensem aliquam speciem existere posse, 
quae inter Papionem seu Spliingem Schreberi et Hamadryadem iuvenilem media et ab utroque diversa sit, negare nemo dum potest, 
sed antiquorum Cynocephalum illam fuisse negandum est. 
(') Burchas II. p. 1726. Alii aliis in locis idem experti sunt, sed multi Bramanorum in animalium vita servanda religionem pro 
veneratione perperam habuerunt, quae tamen alias non deest. Sacram Indorum Simiam Macacum sinicum esse Desmarest laudat. 
Mammalogie MDCCCXX. 
IIf.mpr. et Eurfnb. Mammalia II. 
b 
