Usque ad annum mdcccxxv ad Pallasii tres distinctas species Ursorum: arctum,, america- 
num et maritimum indefesso scientiae cultorum studio ex mente Friderici Cuvier octo novae 
formae accesserunt, quibus vero Ursus niger europaeus et griseus americanus, a Georgio 
Cuvier multum tractati, aequali iure addendi erant, ita ut tredecim diversas ursi generis spe- 
cies a terrarum globo nutriri tum temporis censeretur. Anno mdcccxxvi his duae novae asia- 
ticae species, auctoribus E. affles et Horsfield additae sunt, quo illae numerum decimum quin- 
tum attigere. 
In perutili libro, cui titulus est: Dictionnaire classique ab lsidoro St. Hilaire anno 
MDCCCXXVll (sub voce Ours ) octo tantum ursi species agnoscuntur, idemque suadet, ut reliquae 
descriptae formae pro illarum varietatibus habeantur. Eodem anno prodiit libellus Lessonii, 
Peregrinatoris Celeberrimi, qui inscribitur: Manuel de Mammalogie, ibique Friderici Cuvieri 
species, omniaque de ursis quolibet argumento dicta capitulatim et commode consociata sunt. 
Omissi sunt Friderici Cuvieri Ursus norwegicus, Georgii Cuvieri Ursus niger europaeus 
et altera Horsfieldiana species : Ursus isabellinus ; consulto, an casu non liquet. Specierum 
numerus duodecimo terminatur. 
De ursi speciebus, omissis petrifactas quas dicunt, quarumque sex indicantur, haec ad 
hunc usque diem tradita sunt. Verum non acquieverunt zoologi in solis speciebus definiendis, 
sed fuerunt etiam, qui in stabilienda generis systematica divisione operam ponerent. 
Gallici scriptores recentiores praeter Lessonium, quod sciam ad unum omnes, ursos 
solummodo secundum terrae partes, in quibus vagantur leviter quidem, sed cognitionum rationi 
convenienter disposuerunt. Horsfield Helarcti (Heliarcti?) ( 1 ) nomine ursos signavit mammis, 
ut ipse auctor est, quatuor instructos, aliisque, sed minus gravibus notulis discedentes. Gray 
unguibus, tanquam vitae generis et morum indicibus, multum characteris tribuens, iuxta Helarcti 
secundarium genus etiam Danis et Thalassarcti ( 2 ) genera condidit. 
Anglorum genera secundaria illa Isidorus St. Hilaire ob levitatem et incerta characte- 
rum reiecit; omnia vero, positis simul, sed perperam, in eundem valorem iis, quae e diversa 
patria veniunt divisionibus, suscepit Lesson. 
De divisionum secundum patriam levitate et convenientia locuti sumus. Quod ad mam- 
marum numerum, hoc grave satis foret momentum ad discludendas nonnullas formas, sed mo- 
nendum est, mammarum numerum apud ursos notam levis maculae sibi meruisse. Sicut enim 
summum Aristotelem fefellit, qui Arcto suae quatuor mammas tribuens, auctor fuit, ut viginti 
saecula fabulam repeterent, ita hodie, cum de anatomicis disquisitionibus sermo non sit, in er- 
rorem trahere facillime potuisset. Quid, quod hoc ipso die, ni typographico errore fallimur, de 
mammis ursorum apud doctos viros diversae sententiae sunt. Desmarest ursis omnibus duas 
pectorales, quatuor ventrales mammas (deuse pectorales et quatre ventrales ) tribuit; Georgius 
Cuvier (Legons d’ Anatomie comparee) iisdem quatuor pectorales, duas ventrales addicit. Cuvieri 
sententiam primus contra Aristotelem ex anatomica observatione bene statuerat P errault. Equi- 
dem in Leporis aethiopici femina in Dongala occisa, loco sex mammarum, quinque observavi, 
( f ) An potius Helicarcli al) £Ai«>j et aoy.rog. Obliti sunt auctores vocem Arctos latinam generis feminini esse. Praeterea si qua inde 
ab bis formis, quod verisimile est, posteri divisionem servent, illi Prochili antiquius nomen reddendum erit. 
( 2 ) Sic ipse auctor Thalarcti nomen emendavit. 
