Distantia occipitis a medio oculo . 
apicis nasi a medio oculo 
aurium inter se 
Altitudo capitis ad occiput. ..... 
Ambitus pectoris 
7 " 9 "' paris. 
- 4 10 
- 4 3 
-53 
2 4- 
Dimensio ad pellem siccam eiusdem individui serius facta: 
Longitudo palmae. 
unguis ped. anter. maximi . 
plantae 
unguis ped. poster, maximi. 
-' 7" 4"' paris. 
-19 
-79 
-13 
Descriptio. 
Ursus syriacus magnitudine Arcto inferior. Corpus parum pilosum capitis pedumque gra- 
cilitate insigne, quae ex hirsutiei tenuitate magis, quam ex partium longitudine exoritur. Pili 
non eximie longi bi ad tripollicares, qui vero ad cristam dorsalem faciunt, quatuor pollices 
superant, omnes basi vix aut parum flexuosi (apud Arctum ab apice inde flexuosi et crispi esse 
solent) ibique interdum tenuiores flavidi, apice omnes albi recti; soli cristae pili ad apicem usque 
flexuosi et longius fusci. Lanugo flavo -fusca rarissima flexuosa (quae apud Arctum copiosissima 
est). Frons parum elata sensim in nasum decurrens impressione leviori; arcus supraorbitales pa- 
rum tumidi. Aures longiores quam in Arcto, ovati exserti (nec pilis involuti) pilosi. Oculi iride 
fusca eiusque margine laevi. Nasus et labiorum apices nudi fuscescente carnei (nec nigri). Ungues 
compressi, albis griseisque vittis varii, breves, curvi, anteriores longiores; hoc in ursi speciebus 
quas vidi omnibus. 
Dentes molares xxvi, in maxilla utrinque tres, in mandibula utrinque quatuor minores. 
Mammae sex, quatuor pectorales, duae ventrales. 
Color fulvo -albus, pilis multis omnino candidis, pedum pili prope ungues dilute fuscum 
trahunt. Tres vidimus pelles, duas scilicet, praeter eam qua venatione potiti sumus, diutius as- 
servatas, easque ob detritos hic illic pilorum apices fulvo maculatas. Illae maculae lanugo erant 
fulva post detritos pilos conspicua. Quin igitur maculae fulvae, de quibus supra dixi, alio quam 
eodem modo semper sint intelligendae, non est cur dubitem. Sic fieri poterit, ut e longinquo 
animal pelle detrita indutum totum fulvum appareat. 
Variat Ursus syriacus e Syriae incolarum relatione maculis fulvis, interdum fere totus 
brunneus . 
Specimen nec admodum iuvenile, nec senile mense Iulio a nobis occisum est. 
Mons Libanus, qui duo cacumina nivosa gerit, alterum Gebel Sanin, alterum Makmel voca- 
tum (utrumque visitavimus), nisi in monte Makmel prope vicum Bischerre, ursos nusquam nutrit. 
Qui nobiscum ex indigenis Maronitis venationi incumbebant quovis accessu ob vitae discri- 
men sacerdotis Maronitae alicuius benedictionem petebant. Non raro quidem ursus animalibus, 
utplurimum vero herbis vescitur et Ciceris arietini aliarumque frugum campos, nivibus proximos, 
saepe vastat. Ventriculus illius a nobis occisi vacuus erat. Hiemis tempore usque ad hortos 
Bischerrenses vagari dicebatur, aestata prope nives tempus degit. Cubile vidimus multo stercore 
ursino notatum e rupium calcarearum fragmentis ingentibus casu conglomeratis formatum. 
