Epizoa aut Entozoa eius, magna licet cura quaerentibus, nobis reperta non sunt. 
Stercus Ursi, nomine Bar ed dub, in Aegypto et Syria venale, medicamentum 
ophthalmicum esse creditur. Fel ursinum in magno pretio est et venatoribus, qui nobis comitati 
erant, indigenis a nobis reddendum erat. Pelles venduntur. Carnem sapidam nos ipsi comedimus. 
Hepar dulce nauseosum. 
Reliqua de partibus huius ursi internis deque summa observationum fusius \x\ Adversariis phy- 
sicis nostris tractabimus. De cranio, quod pictum in fasciculo zootomico edemus, illic sermo erit. 
In calce huius de Urso syriaco dissertationis non possum, quin africanos multum discepta- 
tos ursos lectoribus in mentem revocem. 
Plinius refert: „ Annalibus notatum est M. Pisone, M. Messala Coss. a. d. XIV Kalendas 
Octobres Domitium Alienobarbum Aedilem curulem ursos numidicos centum et totidem venatores 
Aethiopas in circo dedisse. Miror adieclum Numidicos fuisse cum in Africa ursos non gigni 
constet'.' Herodotus, Strabo, Virgilius, Martialis, Iuvenalis, Solinus de ursis afri- 
canis s. libycis tamquam de re nota loquuntur. Dapper, nescio qua auctoritate fultus, ursos ad 
Congum fluvium Africae occidentalis inveniri retulit, Prosper Alpinus de Aegyptiacis, P oncet 
de Nubicis, Shaw de Barbariae s. Mauritaniae ursis experientiam propriam exponunt. Multum 
viri docti antiquitus hanc scrutati sunt rem profecto singularem. Sed est cur peregrinatorum 
laudatorum testimonia non magni habeantur. Omnes enim rem non ea qua debebant observantia 
tractarunt. Plinii auctoritatem nostro aevo primus denuo suscepit Bruce, qui, propriae expe- 
rientiae confidens, ursos in Africa boreali inveniri negat. In Aegypto nunquam existere potuisse 
feros ursos nostro tempore ex terrae illius indole et peregrinatorum studio adeo certum est, ut, 
qui dubitet, nemo sit. Docte de hac re, ut solet, Georgius Cuvier ( Ossemens fossiles, ed. II. INI) 
disseruit, idemque D esfontainii, botanici celeberrimi (qui diu Mauritaniae regnum Algerianum 
multisque itineribus perquisivit et neque unquam ursi vestigium vidit, neque apud incolas certum 
de ursis nuntium accepit), iudicium, omniumque qui recentiori tempore borealem Africam adie- 
runt de hac fera silentium in rem suam adducens, ursos in Africa vivere negat. 
Fridericum Cuvier de mauritanico et aethiopico urso ex divinatione spes aliqua non 
deseruit (cf. Hist. nat. des Mammiferes 1824. Lier. 41.). 
Isidorus St. Hilaire, qui novissimus ( Diction . classique 1827. Ours) hanc litem singu- 
larem sermone tetigit, quin Africa borealis ursos nutriat valde dubitandum censet, australem 
Africam nullas nutrire certum habet. 
Equidem omnibus, qui recentiori tempore de hac re et docte profecto egerunt, notitiam 
fugisse miror, quae ursorum, aut urso similis animalis in Atlantis montibus praesentiam, quae- 
quae sit Plinii, vitiosa forsan, auctoritas, extra veritatis aleam ponere videtur. Numidicos ursos a 
Solino fuse descriptos esse constat. Iam Rolandus Freyus Massiliensis, qui anno mdclxvi 
Galliae legatus ad Mauritaniae (olim Tingitanae) regem Muley Arxid missus est, disertis verbis 
de ursis ibi fi'equenter obviis locutus est, nec solum Antonium Caliron et Abrahamum 
Vanlybergen, socios suos, leones et ursos occidissi, sed etiam se ipsum ursi carnem apud 
Mauritaniae regem gustasse refert. Si quis viros illos civtott ras tanquam in historiae naturalis cogni- 
tione minus versatos negligere velit et recentiorum peregrinatorum silentio plus fidei tribuendum 
censeat, is recordetur, de Urso syriaco complures ingeniososque peregrinatores, qui montem 
Heitpr. et Eiirenb. Mammalia I. 
