non viderit, Caviis associare non desiit. Pallasium secuti sunt Erxleben et Zimmermann 
mdcclxxvii, Thomas Pennant vero mdcclxxxi. 
Primum africani animalis specimen Lutetiam, Buffonio teste, Sonuerat MDCCLXX attulit. 
Bruce itinere in Habessiniam facto celebris eiusdem animalis speciem in illa terra obser- 
vavit eiusque litterae cum icone mdcclxxxii ad Buffonium missae non solum effecere, ut quod 
animal Prosper Alpinus et Shaw descripserant arabicum cum africano quod ad genus con- 
gruere illi constaret, verum eaedemBuffonium adegerunt, qui arabicum animal, hucusque obscurum 
et a zoologis neglectum, ab africano tanquam unius eiusdemque generis alteram speciem separaret. 
Utramque Arctomysin adscripsit, syriacam ad auctoritatem Angli Shaw Damon appellavit. 
Eodem anno MDCCLXXXII optimam capensis, quod vocant, animalis quoad vitam descriptio- 
nem cum icone Comes de Me 11 in publico usui tradidit. 
Anno demum MDCCLXXXlll Herrmann in libro Tabula affinitatum animalium inscripto afri- 
cani animalis characteres genericos e dentibus constituit eique Hyracis antiquum porci et soricis 
apud Nicandrum nomen adscripsit. 
Ex miro errore anno MDCCLXXXVIII cranium Hyracis Lemuri adscripsit Buffon. 
Buffonii sententiam de distinguenda duplici Hyracis forma, sola Bruceana narratione et 
icone fulti, susceperunt Schreber et Gmelin mdcclxxxviii. Schreber MDCCXCll tertiam spe- 
ciem Hyracem hudsonium addidit, quem ante eum Thomas Pennant inter Arctomyas enume- 
raverat, post eum Illiger Lipuram vocavit, recentiores plane reiecerunt. 
Blumenbach usque ad annum mdccxcyii Hyracem inter Marmotas (Arctomyas) enume- 
ravit, serius nec a Gliribus removit, nec plures species agnovit. 
Anno mdccc Georgius Shaw et Lacepede Hyracem inter Glires denuo enumeraverunt 
et unicam generis speciem nominarunt. 
Georgius Cuvier quibus pollet ingenio, otio et Musei divitiis MDCCCI primus demonstravit 
Hyracem non solum a Gliribus, quibus hucusque addictus erat, toto coelo diversum esse, id quod 
iam pridem Pallas censuerat, sed eum Rhinoceroti simillimam formam mire pygmaeam esse 
statuit. Haec vero Cuvieri sententia non ex vana emphasi rhetorica, sed ex accurata partium 
omnium et imprimis ossium comparatione petita Zoologiae cultoribus plurimis arrisit. Idem 
praeterea, quaqua cura rem perpenderit, unicam Hyracis speciem eamque Syriae, Habessiniae et 
Bonae spei promontorio communem statuit. 
Eandem ex ossium capitis comparatione petitam Hyracis et Glirium differentiamWiedemann 
fusius extulit MDCCCll, sed Rhinocerotis aliusve animalis affinitatem non elocutus est. 
Fischer ( Anatomie der Makis) Cuvierum laudat MDCCCiv. 
Oken in Enchiridio Historiae naturalis anno MDCCCXVI edito Hyracem non Gliribus, nec 
Pachydermasi, sed, unguem quasi productum, licet unicum, et claviculae tanquam rudimenta ur- 
gens, imprimis vero, uti videtur, ad vertebrarum lumbarium numerum argute respiciens, Hyracem 
Tardigradorum animalium novae familiae addidit, quae dentibus incisivis et molaribus simul in- 
structa esset; sed non fuerunt qui eum sequerentur. 
Quae Georgius Cuvier brevibus indicaverat MDCCCI, eadem MDCCCXII et MDCCCXXll 
(Ossemejis fiossils ed.I. et II.) luculente ita illustravit, ut hodie vix esse crediderim, qui affinitatem 
ab eo constitutam reficerent. 
