vindicare studuit. Indicum dictum a Pallasio delineatum cornu multo rectius, nec lunatum 
est, praeterea admodum gracile et convexius annulatum perhibetur, annuli etiam longe ultra 
medium cornu extenduntur, apice laevi breviore. Tale cornu, si ad nostram dongalanam 
speciem pertineret, ob annulorum numerum et convexitatem, masculo tantum animali contingere 
posset. Iam vero feminea nostra specimina cornuum basin longe crassiorem offerunt, uti collatis 
nostris et Pali as i i mensuris intelligitur et marium cornua bis validiora sunt. Gracilitas igitur 
eximia petropolitani cornu sexui masculino et curvaturae defectus Leucorygis dongalanae speciei 
contraria sunt. Hinc facile fieri potest, ut ad augendam nominum implicationem mox animal 
ex India innotescat, cuius cornu Pal Iasii Leucorygis nomen requirat, et ut nostrae dongalanae 
Antilopae Orygis antiquorum nomen a Lichtensteinio felicissime vindicatum fit, sed Leucorygis 
nomen indicae hucusque ignotae formae cedendum sit. 
Altera species quam Hamilton Smith Leucorygi subiungit et proprio nomine distinguit 
Antilope Tao nominatur. Characteres essentiales hos inveni: „ Statura paullo maior, cornua 
(non oblique annulata, sed) magis spiraliter annulata (ex infelici errore Fischer in Synopsi 
anglicum „very spirally annulated” insigniter spiraliter curvata vertit), collum longius, 
habitus elegantior, iuba caudaeque floccus apice alba (nec nigra).” Antilopae Tao nomen et de- 
scriptio secundum specimina francofurtana facta sunt, quae Riippell ex eadem dongalana regione 
detulit et Francofurtum misit, in qua nos antea nostra specimina venati sumus, quae Leucorygi 
Lichtensteinii simillima sunt et quorum descriptionem Cretzschmar ea de causa omisisse 
videtur, quoniam a Lichtensteinio data erat. In nostris etiam speciminibus cornuum annuli 
passim ramosi, coniuncti et subspirales inveniuntur, vere tamen spirales non sunt. In tali re 
dubia unum cornu alterum explicare solet. Maculae nigrae prope oculos, ni de cutis maculis, de- 
terso passim pilo oriundis, auctor loquitur, apud nostra specimina nullae sunt et caudae floccus in 
utroque nostro non albus, sed apice rufo-nigricat. Caudae pili medii, accedente vel levi post mortem 
putredine, facile demittuntur. Quod ad nomen Tao attinet infelicius id adhibuisse auctorem in pro- 
patulo est. Hebraeorum vox neutiquam Tao pronuntiatur, sed Theo vel Tho et vocem Theo non ad 
nubicam et aethiopicam Antilopam bene allegari, cum Tho animal Iudaeae fuerit, probabile videtur. 
Doctus etiam Rosenmiiller 1. c. nomen Tho Bubalidi convenire statuit, quod probabilius est. 
Tertiam denique formam Leucorygi similem Smith Antilopae bezoarticae , Pallasiano 
olim, sed ab auctore reiecto nomine instruxit. Lichtenstein idem nomen Antilopae Gazellae 
dederat, sed Fridericus Cuvier hoc restituit. Fischer in Addendis ad Synopsin hanc Smithii 
formam bene a Leucoryge removit et ad Antilopam Gazellam parisiensem detulit. Fossas enim 
lacrymales gerit, quae Leucorygi deficiunt. 
Haec fere de grammatica et litteraria huius Leucorygis historia non dici non debuerunt, 
facile vero, qui Bo charti methodum sequeretur, volumen unum et alterum expleret. Proprias 
meas et Hemprichii de ipso animali factas observationes nunc publico usui trado. 
ANTILOPE Leucoryx. 
Character essentialis. 
A. Orygis capensis statura; cornibus in utroque sexu dimidia totius corporis longitudine, 
lunatim modice recurvatis, nec tortuosis, annulatis, apice laevi longe subulatis; pilo omni 
