Georgius Cuvier in adnotationibus ad Plinii gallicam versionem, anno MDCCCXXIX 
editam, Damam Romanorum vere Cervum Damam fuisse eumque neque in Europa neque 
praeter Barbarorum Africanam regionem, in ulla terrarum alia parte, feram versari statuit. 
Cervum Damam in Syria vulgarem esse ipse vero expertus sum et in Persia eum vulgarem 
esse Gmelin auctor est. Utrum in Europa nusquam ferus, sed, cum ubique adsit, ubique semi- 
ferus sit, de eo difficillima disquisitio est, sed, ferum ab initio fuisse, Cu vi erum negare miror. 
Poetarum Romanorum vocem Damam venatoriam vocem solennem fuisse eaque veteres 
hinnulum aliquem ex Cervi genere aut omnes promiscue significasse, facile censuerim. Simili 
modo £oqxes apud Aelianum, quos Cretzschmar, versione seductus, ad Damam falso retulit, 
Lib. VII. 47. &ognd&u)v seu caprearum foetus dicuntur. Arabes etiam veteres Antiloparum hinnulos 
donec cornua creverint nomine peculiari appellarunt, ut ex Damiro constat (cf. Bo chartum I. 
pag. 946). Plinii vero Dama, cum non disertis verbis ab eo ad Africam delegetur, asiatica 
fuisse potest et tunc mihi Antilope arabica nostra, propter mediocrem staturam cum hinnulo 
quocunque cervino europaeo, sive Capreoli, sive Cervi, sive Platycerotis, aliquam similitudinem 
habere et cornibus in frontem aduncis ad Plinianam descriptionem proxime accedere 
videtur. Ibidem color fulvus tergoris ab Ovidio (in Halieutici versu 63 tio .) memoratus apte 
referri poterit, etiamsi, quod supra monuimus, Ovidii et Plinii verba minime ad unum 
idemque animal respiciant. Cervum platycerotem sive eurycerotem a recentioribus Damam 
appellatum esse non moveo ; Cervum Damam enim ab Antilope Dama zoologi bene distin- 
guunt, et spurii nominis origo apud Gesnerum in propatulo est. 
AntilopAM Damam primus Adanson circa annum MDCCL ad Senegalis ripas captivam 
in vivariis observavit eiusque iconem et descriptionem Buffon in Volumine XII publicavit. A 
Buffonio tum Dama Plinii primum ad hanc Antilopam, quam Nanguer Senegalenses appel- 
larent, delata est. 
Pallas caput illius animalis se vidisse anno mdcclxvii refert, eique (in Spicileg. zool. 
fasc. I.) Antilopae Damae nomen primus imposuit. Dentes mandibulae senos incisivos inter 
characteres habuit. 
Lichtenstein mdcccxii, Cuvier MDCCCXVI, Desmarest mdcccxx et reliqui recentiores 
scriptores, quod Adansonii de captivo animali relationi addi possit, non invenerunt, sed Anti- 
lopae Damae nomen susceperunt. 
Anno mdcccxxii cum Hemprichio equidem in Dongala, de feri animalis patria primam 
notitiam collegi et data opera institutaque venatione quinque varii sexus et aetatis speciminibus 
potiti sumus; eodem vero anno pelles et sceleton prima in Europam et Berolinum misimus, 
quae Lichtenstein in laudata academica de Africae borealis Antilopis commentatione primus 
descripsit. Serius a Riippellio ibidem collecta eiusdem animalis plura specimina Cretzschmar 
eodem Antilopae Damae nomine descripsit, uterque iconibus ea illustravit. 
Quae de dato antiquo nomine monenda erant supra monui. Cum Hemprichio equidem 
huic Antilopae in ipsa Dongala nomen Antilopae Addrae adscripseram. Antilopam Nanguer 
Adansonii iuvenilem nostrae statum esse Lichtenstein in docta dissertatione probare studuit. 
Dentes vero mandibulae seni, quos Pallas urget, in nostro animali non adsunt, sed octonis 
ut reliquae Antilopae omnes armatur. Utrum igitur hoc charactere, et collo crassiore et bre- 
