hinc tabulae Blainvillianum nomen incidendum dedi. Cum primum vero iconem in Iside 
reconditam exploraveram, de eo non amplius dubitavi, nostram formam a Salti an a quam 
maxime diversam esse, nec ullo modo in unam speciem cum illa consociari posse. 
Lichtensteinianae icones anno MDCCCXXIX editae ( JDarstel/ung neuer S auget hier e 
Heft 3.) ad eadem nostra specimina factae sunt, de synonymo igitur nulla difficultas est. Neque 
fugerunt Lichtensteinii sagacitatem et doctrinam mensurarum notae, differentiam gravem inter 
nostrum et Blainvillianum animal arguentes. Illustris vero auctor dubitasse videtur, quin 
fragmenta a Blainvillio descripta vere ad animal istud a Saltio notatum referenda sint. 
Cretzschmar, qui paullo post tertias icones Antilopae habessinicae secundum specimina 
anno MDCCCXXVii a Riippellio ex Habessinia missa dedit, nullam de Antilopae salticinae nomine 
difficultatem suspicatus est. Quin francofurtana forma cum nostra ex asse conveniat dubitatio 
nulla est. 
Recentius Hamilton Smith in libro: Animal Kingdom V. 857. Saltianae Antilopae 
anglica fragmenta denuo perlustrasse videtur. Smith Blainvillianam speciem remittendam 
esse censet eamque pro varietate Antilopae pygmaeae habet, quam proprio Antilopae Madokae 
nomine instruxit, posthabito Blainvilliano. Fragmenta illa a Saltio allata nunc in aedibus 
College of Swgeons servari Smith refert. Nostrae speciei mentionem non fecit. 
Novissime (anno MDCCCXXX) Fischer, Blainvillii, Cretzschmari et Smithii relationes 
ad unam eandemque Antilopae saltianae speciem contulit, differentias singularum cum Cretz- 
schmaro non curavit (Addenda ad Synopsin Mammalium pag.438). 
Antilope saltiana Blainvillii seu Antilope Madoka Smithii ab Antilope Hem- 
prichiana nostra gravissimis his notis differt: Color capitis totius pallide fulvus est, nec 
variegatus; Pili frontis confertissimi breves, nec elongati sunt; Sinus lacrymales nec Blainville 
nec Smith observavit, qui in nostra specie quam distinctissimi et valde singulares adsunt; 
Auriculae breves late ovales, nec longae lanceolatae; Nasi apex nudus (Chiloma), nec pilosus; 
Cornua leviter reversa, nec leviter adversa; Pedes duplo longiores; Ungulae longissimae angustae, 
colore corneo, nec breves cordatae, colore atro. 
Cum Smith Antilopam saltianam Blainvillii ad Antilopam pygmaeam Pallasii 
retulerit, utriusque characteres paucis comparare liceat. Conveniunt ambae: Africa patria; statura 
parva tenera; cornubus parvis rectiusculis ; capitis pedumque colore; aurium forma; fossae 
lacrymalis defectu; ungularum elongata forma et colore corneo. Sed non desunt notae graviores, 
quibus differant, hae: 1) Pedes Antilopae saltianae duplo fere longiores sunt, quam adultae 
Antilopae pygmaeae ; 2) Linea nuda obliqua genarum, fossae lacrymalis vices fere gerens, apud 
hanc distincta, apud illam nulla perhibetur; 3) Cornua huius recta levissime antrorsum curvata, 
illius retrorsum; 4) Capitis pilus densissimus brevis illi tribuitur, qui apud hanc nec admodum 
brevis, nec admodum densus est; 5) Antilopae pygmaeae patria in solo Africae australis littore 
occidentali est, Antilope saltiana in solo septemtrionalis orientali littore reperta est. 
Hinc statuendum est: in Habessinia varias parvas Antilopas habitare, quas incolae passim 
uno nomine Madoka appellent, quas alii vero specialibus nominibus distinguant. Aliam Madokae 
