pilis aestate apice atris nec albis, hyeme apice rufis, abdominis colore non rufo, sed flavo, 
oris margine utplurimum rutilante -castaneo nitidoque et auriculis non rostri rufo colore, sed 
flavis differt. 
Quin a Sciuro vulgari haec diversa sit species, aliquis, qui omnino firmas animalium 
species statuit, vix dubitabit; propius vero ad Sciurum anomalum accedit, quem Pallas in 
Zoographia rossica, deleto persici speciali nomine, caucasicum appellavit. Persici et caucasici. 
Sciuri specimina ipsa conferre non licuit et a Schreberi descriptione Pallas, qui animalis 
exuvias in Museo petropolitano olim servatas coram habuisse videtur, nonnihil aberrat. Equidem 
Petropoli SciURI formam syriaco nostro bene aequantem anno MDCCCXX1X non vidi, nec illic 
specimina bene farcta erant. Equidem de his formis ita fere sentio. Nisi persici Sciuri 
characteres a Gmelino iuniore scripti veritate carent, quod veritus est Pallas (Zoogr. ross. I. 
pag. 187.), coloris, praesertim laterum lineae albae, cum patriae differentia, specialem characterem 
innuere sane videntur. Gmelin ipse quidem persicos Sciuros a vulgaribus non aliter differre 
censuit, quam aquatici Canes a pomeranis differant, in hac vero re falso eum iudicasse verisi- 
millimum est. Quod ad Sciurum anomalum vel caucasicum attinet, eum propterea potissimum 
a syriaco specie differre censeo, quoniam viginti specimina nostra omnibus colorum notis exacte 
convenerunt, eaque cauda nigro et albido seu flavido limbata et ore rutilante- castaneo characteres 
praebent, qui nec a Giildenstaedtio, nec a Pallasio, nec a Kuhlio memorantur. 
Iam cum eo potissimum Sciurorum historia laboret, quod a paucissimis zoographis et 
peregrinatoribus exactae copiosaeque partium mensurae datae sint rarissimeque plurium specimi- 
num variaeque aetatis et sexus mutatique velleris notae congruentes erutae sint, operae pretium 
et scientiae commodum esse duxi, has edere syriacae formae adumbrationes, quae futurae inser- 
vient comparationi. 
