fuscum, maximeque in vertice. Os album. Oculi et aures annulo tenui albido circumdati. Cauda 
rufofusca, albo irregulariter variegata, fasciis obsoletis aliquibus transversis, margine albido, vittis 
nigris longitudinalibus nullis. Dorsi laterumve vittae albae nullum vestigium est. 
Feminam a mare colore pilove differre non observavimus. Mammae distinctae quatuor 
inguinales nigrae, nec aliarum vestigia. Duae mammae rectius abdominales dicentur, duae 
inguinales. 
In montibus Gedm seu Gedam prope Arkiko Hemprich quatuor speciminibus mense 
Maio potitus est. Equidem in Taranta montibus prope Eilet duo specimina in itinere mense 
Iulio vidi; ab earum vero venatione abstinui. Ad hanc faciendam descriptionem tria specimina, 
mares duos, feminam unam Berolini coram habui. Rhamni Napecae, forsan etiam Doberae 
glabrae fructibus vescebantur, in Rhamno Napeca picti sunt. In rupe currentes, salientes et 
in Rhamni ac Doberae fruticibus arbusculisque scandentes observavi. Arborum illic inopia, 
copia fruticum, praesertim Acaciarum erat, hinc diversum a reliquis Sciuris vitae genus apud 
hunc non statuerim. In rupium speluncis eos habitare Habessini nobis non retulerunt, nos ipsi 
non vidimus. 
Sciuri pilis setaceis arcte appressis instructi, praeter eum characterem, etiam auribus minimis 
et unguibus compressis parum uncinatis congruunt eoque sane et propter corpus paullo magis 
elongatum fodientium animalium characteres prae se ferre videri possent. Cum vero salientes 
et scandentes hos viderim, nec Habessini fide digniores, quos comites habui, illam eorum naturam 
noverint, quin fodiant dubito. Sciurum rutilum dictum et albovittatum ( Leoaillanti ?) fodere et 
in speluncis habitare Riippell auctor est; vereor tamen, ut Hyracis, Sciuro e longinquo simillimi 
et in utroque loco frequentis consuetudines ii addiderint, quorum relationem ille audivit. 
Vellus hyeme mutare noster non videtur, verum, pilos sensim restitui, ex mea pellium 
observatione probabilius est. 
Nec Epizoon, nec Entozoon ullum in utroque Sciuro reperimus. 
Corollaria. 
Sciuris, saccis buccalibus cuteque in alas producta destitutis caudaque omnino, aut basi 
tereti, nec disticha et qui fronte depressiore insignes sint, Fridericum Cuvier Macroxi nomen 
imposuisse Lesson auctor est. In libro utilissimo: Les dents des Mammiferes, mdcccxxv edito, 
F. Cuvier eo nomine primum usus esse videtur, quod certo ad Myoxi formam infelicius fabri- 
catum est et tanquam „Myoxos maiores” indicare debuit. Characteres generis apud Lessonium 
in libro: Manuel de Mammalogie leguntur, sed praeter hunc etLatreillium nemo genus novum 
recepit, nec Georgius Cuvier eius serius mentionem fecit. Characteres etiam illi leviores 
novo generi constituendo parum apti sunt. Equidem alium characterem zoologis ulterius respi- 
ciendum commendaverim, quem mammae praebent. Sciuris veris, Sciuro vulgari simillimis, 
octo mammas esse recentiores observationes omnes meaeque ipsae probarunt, etiamsi adhuc 
anno MDCCCXIX Fridericus Cuvier vulgari Sciuro 4 mammas tribuerit ( Diction . des sc. nat. 
Ecureil). Ex octo illis mammis duae sunt pectorales, quatuor ventrales et duae inguinales. 
