aliis in libris tales inveni. Hamadryades adultae, iuvenis et Femina non rarae sunt. — Cepos a 
Cynocephalis diversos Babyloniis cultos fuisse Strabo (XVII. p. 559) auctor est et Cercopithecos 
divino honore apud Aegyptios fuisse Iuvenalis (V. 15.) narrat, sed cum praeter Cynocephali 
Hamadryadis cultum nullus ex antiquis monumentis redeat, idem vero frequentissimus reperia- 
tur, errasse illos verisimilius est. Nomen Simiarum antiquius Hobe et Koph, omnium vero 
antiquissimum, quod sciamus, Kapi fuisse, ex quo facile Cepus derivatur, apud Hamadryadem 
fusius exponam. Sic Cepus, quod primum generale Simiarum nomen fuit, sensim ad specialem 
formam abiit. Aristoteli K^/3 ou nomine non species aliqua, sed Simiarum tribus vocabatur. 
Primam Simiarum speciem eo nomine appellatam indicam fuisse probabile est, secundam 
Hamadryadem aethiopicam, Aegyptiis sacram, fuisse iudico, tertio loco demum Cercopithecus 
pyrrhonotus noster eo nomine Pythagorae historiographi tempore speciatim appellatus est. 
Iuvenalem, versus causa, Cercopitheci nomen pro Cynocephalo posuisse verisimilius est. 
Pythagorae vero Cepi descriptio apud Aelianum (XVII. 8 .) haec est: «Pythagoras in 
„ libro de mari rubro narrat: animal quoddam terrestre circa illud aequor gignitur, quod hortus 
„ (kyitto?) vocatur. Nomen et omen habet merito, namque multos habet colores. Adultum magni- 
tudinem canis Eretriensis acquirit. Colorem eius varium scripturus verbisque picturam daturus 
„sum. Caput, dorsum et spina ad extremam caudam usque, mere rufa ( 7 rvgcra) sunt, aureos 
«etiam nonnullos pilos illic dispersos videbis. Facies alba (pilis albis vestita?) ad ipsas 
«genas usque, inde vero taeniae aureae usque ad collum decurrunt (gula et gutture albi- 
«cantibus), cuius inferior pars ad pectus pedesque anteriores usque omnino albet. Mammae 
«duae manum replentes caeruleae, venter albus, pedes pone nigri (plantis nigris). Faciei 
«formam si cum Cynocephalo compares, recte feceris.” 
Alii antiquissimi supra laudati scriptores Cepum eundem, ob mystaces magnas, iubam 
fulvumque pili colorem, a fronte Leoni, a tergo (ob caudam teretem longam, flocco non termi- 
natam) Pantherae similem dixerunt et magnitudine atque colore Dorcadi propinquum habuerunt, 
neque deficiunt illae similitudines Pyrrhonoto. Maculatam enim ad Pantherae modum Simiam 
veteres indicare, zoologus nemo censebit. 
Arabes antiquiores voce Nisfias rubro pilo et corpore (cute!) caeruleo insignem aliquam 
Simiam appellare, Lexicographi testantur. In Meninskii Lexico insula Serendib ( Ceylon ) 
patria ei tribuitur. Praeterea bicipites et hermaphroditae Elephanteque capiendo idoneae fabulose 
dicuntur. 
Gesner mdli Simiarum veteribus cognitarum historiam operosa cum eruditione congessit, 
sed parum expedivit. Historia animal, pag. 971. 
Primus Belon mdlx Aeliani Cepum et Pyrrhonotum nostrum in Aegypto observatum 
autopta descripsit eumque Callitrichen e Cercopithecorum genere vocavit, addens: 
«rutilat, ut aurea pensa.” Observat, pag. 121. 
Prosper Alpinus MDLXXX Cahirae Simiam habuit, quam Simii Callitrichi tertii nomine 
enumeravit et cuius iconem dedit. Icon pessima ex memoria delineata videtur eaque a zoo- 
logis ad Simiam rubram senegalensem passim allegata est. Alpini descriptio ad nostrum 
Pyrrhonotum omni titulo accedit, ex eademque argumentum deduxi, cur Plinianus Cepus ad 
idem nostrum animal referendus videatur. Plinius enim (VHI. 19.) id potissimum de Cepo 
