squamae posteriores distinctae utrinque 3 erectae, minores medias coronantes. Hi duo characteres 
singulares iidem in iuvenili priori specimine, obsoleti in adulto. Suffraginis coronatae characte- 
rem Nitzs chius Halensis oculatissimus in speciminibus nostris investigaverat eumque non parvi 
momenti habebat. 
In sylvis prope Arkiko has aves Maio venati sumus, nec plures apparuerunt, quam tres 
quibus potiti sumus. Cum egomet ipse vivas non observaverim, de natura earum plura dicere 
nequeo. De sexu incertus sum, speciminibus praeparatis signa ea addita erant, quibus Mares 
notare soliti fuimus, sed utrumque macula iugulari destitutum specimen iuvenile lubentius pro 
femina habuerim. Eadem avis e provincia Sennaar Francofurtum missa est. 
Corollaria. 
Inter africanas aves haec forma admodum memorabilis est. Solas enim americanas affines 
species habet, ab ipsis vero his gravibus characteribus differt. Rostrum basi depressum, versus 
apicem maxime compressum, et habitus gracilis hanc formam a Bucconibus recentiorum removent, 
qui corpus contractum et rostrum basi turgens, brevius conicum gerunt. A TamATIIS Cuvieri 
( Capitonibus Vieilloti) unci defectu in apice maxillae differt et habitu gracili alienus est. 
Propter mandibulam non recurvatam (etiamsi in icone francofurtana declivis picta sit) ad Mo- 
nasas seu Lyporniges non accedit; a Pogoniis rostri tomiis integerrimis differt, ab ipsa denique 
tota P ogonorrhynchorum Latreillii familia habitu gracili, suffragine ad modum singularem 
denticulato et faciei vibrissis parvis et obsoletis recedit. Possent igitur esse qui proprii generis 
typum hanc TAMATIAM africanam censeant, id quod me innuisse satis habeo. Equidem rebus 
ita ambiguis, TAMATIAE Cuvieri genericum nomen ea etiam de causa huic avi congruum censui, 
quod americanarum formarum affinitatem indicat. 
Ne errent quibus specimina non coram, sed libri consulendi sunt, id adnotandum duxi, 
differentias in Cretzschmari et nostra eiusdem avis descriptione et icone in errore, nec in 
vario avis charactere niti. Rostrum in francofurtana icone basi non depressum, sed turgidum 
et mandibula apice non recta, sed recurvata est. Hos characteres ita variare non credibile est et 
francofurtana icon Waglerum adegisse videtur, qui avem in Lypornigum seu Monasae genus 
iure suo, sed perperam reponeret. Praeterea macula auris alba deest, Iris perperam coccinea 
picta est et pilei pennae nonnullae apice caeruleo nitent. Color coccineus in eadem descriptione 
uropygio et crisso tribuitur et tergo flavus color datur, sed ea differentia aperte non in variatione, 
sed in erronea dictionum technicarum usu est. Apud Waglerum etiam in Iside id erroneum 
est, rectrices novem adesse, cum in nostris speciminibus 10 inveniantur. Pone pectoris descri- 
ptionem apud Waglerum, omissa caudae voce, caudae descriptio continuo sequitur et tarsi 
longitudo mendose expressa est. 
