Color: Fuscescente niger, supra obscurior, tergaei pennis et alarum tectricibus maioribus 
albo limbatis, remigum margine tenui pallidiore. Remiges dilutius fuscae quam tergaeum, pogoniis 
internis multo magis dilutis. Tergaei pennae nonnullae scapulares nitorem virescentem statui 
adulto proprium produnt. Caput et collum supra subtusque concoloria, pectus et abdomen cum 
crisso nigrofusca albo subtilissime adspersa. Cauda supra nigrofusca apice mere fusca, subtus 
tota fuscescens. Cauda utrinque fasciolis tenuibus parum conspicuis obscurioribus insignis est, 
quae nitore solo distinguuntur. Alae subtus dilute cinereae, albicantes, plumulis ad flexuram albo 
marginatis. Hypochondria atra. Uropygium et caudae tectrices tergaei colore. 
Unicum specimen prope Ambukohl Dongalae australis in Acaciis Sant florentibus Iulio 
venati sumus. De sexu incerti pluraque de eo in ipso loco observare et scribere impediti 
fuimus. Tam iuveniles aves e Senegambia in Dongalam migrare verisimile non est, solam hanc 
nobis obviam factam esse mirum est. Si revera Edolii divaricati species forma minus constans 
nostram in se recipiat, hanc primam habeas, quod sciam, eius iconem. Generaliora nonnulla de 
familia ad insequentem Lamprotornidem chalybaeum scripsimus. 
Calliaud ( T^oyage a Meroe ), qui nobiscum anno mdcccxxii in Dongala fuit, e provincia 
Sennaar Edolium aeneum Parisios attulisse dicitur. Utrum illud nomen nostrae speciei datum 
sit Galliae viris doctis, si fieri potest, inquirendum erit. Idem vero peregrinator Lanium Gonolec 
(barbarum) Parisios attulisse ibidem dicitur, illamque avem LANIUM erythrogastrum fuisse verisi- 
milius est. Hinc dubium est, quin ista nomina a viro ornithologiae bene perito data sint. Ipsum 
Edolium aeneum Drapiez pro E. ramiferi femina habet. Dici, class. d’hist. nat. Drongo. 
Fuerunt qui Edolii Genus propius ad Lanios collocarent, his Temminck assentit, aliis 
Muscicapis propinquius esse visum est, hiscum Georgius Cuvier et Lichtenstein militant. 
Rostri pedumque characteres parum insignes sunt, iique Muscicapis sane propinquiores habendi. 
Ob rostri uncinati tomia fere integerrima inter Muscicapae Subgenera rectius censebitur, quam 
inter Lanii. Rostrum altius quam apud Muscicapas depressas. 
De avibus Muscicapidis in Libya , Syria , Arabia et Aethiopia a nobis observatis 
in genere, appendix. 
E tota familia, praeter Edolium lugubrem, unius Muscicapae Generis tres species in 
tanto terrarum, quem peragravimus tractu cum studio assecuti sumus. In Aegypto, Syria, Nubia 
et Arabia totius familiae unica forma non infrequens obviam facta est eaque cum Europa com- 
munis Muscicapa grisola fuit. E oie et Brehm hanc avem proprio generico nomine Butalin 
vocarunt et europaeae unicae pristinae speciei formas in tres series distribuerunt et tribus nomi- 
nibus distinxerunt. Brehm Ilandbuch der Naturgeschichte cdler Vogel Deutschlands 1831. 
Cum illarum speeierum specimina non viderim nostras formas comparare nequivi, cum vero in 
Africa etiam et Asia variabiles a nobis repertae sint, nostras observationes ornithologis non 
ingratas fore spero. Praeterea raram Muscicapam collarem Bechsteinii in Aegypto inferiore 
Hempii. et Ehrenb. Aves T. 
t 
