Lamina dorsualis cartilaginea angusta. Tentacula 10, duo longiora, octo breviora. Longiora 
tentacula (brachia) corporis longitudinem non aequant, breviora inaequalia sunt. Inferiora enim, 
versus abdomen in mento posita, validiora sunt, ea quae ex regione dorsuali fronti tribuenda 
sunt verticem versus gracilescunt. Acetabulorum series in tentaculis minoribus aequales duae, 
in maiorum parte dilatata terminali 5. Ex his tres series mediae ampliores, una tenuior utrinque 
marginalis. Singulorum acetabulorum cartilagines dentatae sunt. Unguium vestigia desunt. — 
Unicum specimen observavimus. 
b) lamina ensiformi calcarea, nec flexili: 
SEPIAEA. 
SEPIA Aristoteles. 
Character Generis: Corpus oblongum, tentaculis 10, bursae lateribus ubique alatis, lamina dorsuali 
calcarea, nec flexili. 
1. S. Pharaonis, Nov. spec.: corpore longiore quam lato, dorso rufo reticulato, alis et ventre 
rufo punctatis, acetabulorum seriebus in tentaculis maioribus senis, mediis 4 validioribus, 
dorso iuxta alas cirrato. 
Prope Tor Arabiae sinaiticae s. petraeae et prope insulam Massauam ad Habessiniae littus 
huius speciei formas frequentes observavimus. 
Savigny eandem, credo, speciem in opere splendido Description de 1’Egypte, Cephalo- 
podes Pl. I. fig. 3. delineatam obtulit, sed Celeberr. Audouin illam iconem Sepiae officinalis 
nomine perperam signavit. Savignyum hanc aut prope Sues aut prope Cosseir observasse 
verisimile est; Alexandri a e eam formam non vidimus. A Sepia officinali differt: corpore 
magis elongato, margine cirrato, ala latiore, postice -fissa, nec discreta, spina dorsuali postica 
prominula et acetabulis in tentaculis longis minoribus et crebrioribus in sex series dispositis, 
quarum duae mediae validiores. 
In Savignyana icone id solummodo cum meis observationibus non convenit, quod aceta- 
bula maiorum tentaculorum aequalia reddita sunt. Mediae series enim in omnibus quae vidi, 
individuis validiores fuerunt, etiamsi nunquam latitudine ad Sepiae officinalis acetabula media 
accederent. Colorum fastu haec species officinalem antecellit. 
Iconem ad vivum animal factam serius edemus. 
Decem specimina Berolinum adtuli, quorum maxima bui’sa sexpollicari, minimum tripolli- 
cari includuntur. 
Expansa tota sesquipedalem longitudinem non superarunt. 
Mares et feminae magnitudine non differre videntur; color marium et feminarum paulu- 
lum differt. Omnibus color badius viridescens in dorso lineis albis interruptus et reticulatus est. 
In ventre albicant. Apud mares lineae albae latiores sunt et fascias albas cum badiis alternas 
transversas interruptas formant. Omnes praeterea punctis rufis notatae sunt, quae in vivis ani- 
malibus aegrius distinguuntur, in languidis vero ex aqua desumtis mox emergunt. Eadem puncta 
apud feminas facilius apparent, quam apud mares. Post mortem, nisi pallore totae induuntur, 
maribus saepius fasciae, punctis translucentibus, manent, feminis rarissime, sed hae distinctius 
punctatae cernuntur. Praeterea colorum magnus fastus utrique generi. Alae elegantissimae sunt. 
