Huius formae specimina in Aegypto, Nubi a et Arabia legimus. Hasselquist Coch- 
leae pomatiae nomine aliquam huius speciei formam indicavit, quam Graeci cahirenses ieiunii 
tempore comedant. Inter Savignyanas icones huc refero figuras 4. 5. 6. et 7., quarum tres 
priores Helicis spiriplanae nomine Audouin signavit, quartam (fig. 7.) pro Helice irregulari 
habuit. Icones huius formae Ferussac in libro Mollusques terrestres et fluviatiles 1. c. dedit. 
In omnibus speciminibus umbilicus apertus, interdum obsoletus, reperitur. Helix candidis- 
sima spirae anfractibus subimbricatis et H. vermiculata labro differunt. Magnitudo pollicaris. 
Arctissimo cognationis vinculo has binas formas coniunctas censemus, quarum stupendae 
Myriades eam terrae partem populant, quam, vitae omni infestam, animantia reliqua abhorrent et 
solus Homo cum celeripedibus Mammalibus et Volucribus calcare audet. 
Vir Illustris Drovetti nobis Alexandriae narravit, se apes in libyco deserto vidisse in 
cochleis mellificantes. Hanc observationem, quam repetere nobis non contigit, posteris peregrinato- 
ribus commendaverim. Cochleae species praeter hanc in illis desertis nobis obvia nulla fuit, apum 
vero ne unam quidem speciem nos illic observavimus, summo licet studio deserti insecta investiga- 
verimus. Drovettianam experientiam se in Nubia testatum Calliaud refert Vol. IV. pag. 265. 
Quod ad animal, colore supra cinerascit, latere et subtus flavicat. Tentacula longiora 
oculis nigris terminata levissime caerulescunt. Ita Helicis nemoralis animal fere refert. Specimen 
aliquod libycum Alexandriae a me collectum post sex itineris menses Berolini revixit et ab 111. 
Lichtenstein per aliquod tempus servabatur. 
Denique inter Conchylia deserti libyci petrifacta speciem collegimus Helici desertorum, 
praeter paullo maiorem testae crassitiem simillimam. In eisdem desertis Palmarum et Dicoty- 
ledonearum arborum saepe ramosos validosque truncos petrifaclos reperimus, vivas arbores vero 
in toto illo terrarum tractu praeter Phoenicem dactiliferam. Acaciam Seyal et Tamarices 
nullas. Phoenicis et Acaciae ligna cum petrifactis quam maxime congruunt. In aliis et foecun- 
dioribus terris petrifacta vivis non respondent, sed in solitudinum africanarum mortuis vivisque 
raris corporibus miram formarum similitudinem esse non praetereundum censui. 
4. II. Hemprichii, Nov. spec.: turgida anfractibus 5, colore albo longitudinaliter flavofusco inter- 
rupte fasciata, tanquam characteribus hieroglyphicis inscripta, apertura simplici angulata. 
Maxillae dentes tres parum acuti, paralleli. 
Ad marginem deserti libyci prope Alexandriani cum H. desertorum legitur. 
Magnitudo pollicaris. Color albus fasciis in circuitu spirae primo interdum quaternis qui- 
nisve laete flavofuscis aut flavis. Apertura parte interna angulosa, labro simplici tenuiore, spira 
turgida subdepressa, umbilicata. 
Inter icones a Savignyo datas solam figuram 12 ad hanc formam pertinere censuerim. 
Forsan figura 11. ibidem referenda est, sed tunc labio non anguloso, aequabili, statum magis 
perfectum adulti, magnitudine licet inferioris indicaret, quem nos non observavimus. 
Non omittere debeo miram aliquam huius cochleae et Hei. pisanae affinitatem. Animal 
huius e cinerascente flavicat et maxillae dentibus solummodo tribus mediis instructum est. Eadem 
maxillae et testae fere forma apud H. pisanam reperitur, eaedem prope Alexandriam in uno 
saepe frutice leguntur ideoque facile aliquis H. pisanam illius iuvenilem statum esse censere 
