possit. Verum II. piscinae testa nusquam ad pollicarem magnitudinem accrescit, in statu adultiore 
semper longe tenuior est eiusque tres maxillae dentes antice magis prominuli sunt quam apud 
II. Hemprichii et postice divergunt, qui apud hunc paralleli sunt ('). 
Celeb. Audouin qui Savignyanis iconibus nomina adscribere iussus, nec testarum nec 
adnotationum compos erat, Helici irregulari Fe russae has formas addidit. 
5. H. pisana Mulier. H. rhodostoma Draparnaud: depressa conoides, vel planulata, subcari- 
nata, transverse striata aut laeviuscula, umbilicata, albida, lineis angustis continuis punctatisve 
variegata, angulo aperturae interdum roseo, anfractibus subtus rotundatis, supra planiusculis, 
labro simplici aut subreflexo. Maxillae dentes tres acuti, postice divergentes. 
Alexandriae solummodo prope Columnam Pompeii ad lapides et plantas, et prope Marabut 
frequens lecta. 
Magnitudo sexlinearis, saepe minor. Color albus lineolis punctisque angustis rufis seria- 
tim varius. Iuniores interdum fuscescunt, saepius eaedem albicant, quo charactere ab affini 
striata differunt, cuius pullos semper fuscescere vidi. In facie inferiore saepius lineae continuae, in 
superiore seu ipsa spira saepius punctatae cernuntur. Anfractus primus interdum novem, secundus 
tres lineas rufas gerit, semel in primo 15 numeravi. In speciminibus albis spirae ultimus medius- 
que apex non raro colore corneo differt. Angulus aperturae in africanis speciminibus interdum 
roseus mihi visus est, sed rarius. 
Iuniora specimina carinata, spira plana, apertura angulosa, subquadrata insignia sunt. In 
adultis apertura semicircularis obliqua evadit, carina obsolescit. Spira magis turgida quam apud 
striatam et minus conica quam apud H. simulatam. Testa subtus media tumida margine depressa 
Ii. pisanam indicat, subtus margine tumida media depressa striatae addicenda est. Umbilicus late 
apertus striatae convenit, labio semitectus in II. pisana et II. simulata est. Adultae facilius, 
iuniores difficilius distinguuntur. 
Animal cinereum subtus albicans. Maxillae dentes tres acuti, antica parte valde prominuli, 
postice divergentes nec paralleli. 
E Savignyanis iconibus ad hanc speciem figuras 15 lam et 16 lam allegarem; figuras 18 va,n et 
19 nam dubitanter ad statum iuvenilem deferrem; figuram 14 tam quo referam non habeo; figuram 
17 mam p ro £I e [[ a ‘ s striatae statu iuvenili habuerim. Celeb. Audouin figuras 14 ad 19 Helicis 
pisanae titulo instruxit. 
6. II. striata Draparnaud: testa depressa -conoides vel planulata, subtus convexa, umbilicata, 
argute striata albida aut fuscescens, ad peripheriam subcarinatam rufofasciata, labro simplici. 
Maxillae dentes 9, medio unico validiore. 
(’) Etiamsi characteres Testaceorum ex testa petiti, cum externi sint, ad species distinguendas bene apti dici debeant, hortor tamen 
conchyliologos, ut ad firmius eas stabiliendas maxillarum firmissimam et facile enucleandam structuram ne omittant. Dentes in omnibus 
Zoologiae provinciis in speciebus definiendis maximi momenti esse constat, iidemque Helice exserto quolibet digitis compresso, sine 
ullo vitae eius detrimento, exseruntur et numerari possunt. Sic Helix pomatia 9 dentibus distinguitur, duobus prope medium validioribus ; 
II. fruticum mediis distinctis 5 et praeterea 4, duobus utrinque obsoletis ; Helix arbustorum 6 dentes gerit, 4 validiores medios, 2 laterales 
obsoletos; Helix nemoralis 4 dentes aequales, validos offert; Helix pisana et Helix Hemprichii 3 dentes directione diversos gerunt; 
Helix striata 9, uno validiore medio; Helix desertorum Forshalii 6, duobus mediis validioribus; Helix syriaca 10, mediis 4 vali- 
dioribus; Helix melanosloma 5, tribus mediis validioribus; H. sericea /3. obtusa dentibus 14 subaequalibus insignis est. 
