Ficu, quam incisam sanguinem emittere incolae tradunt, iuxta puteum in insulae littore occiden- 
tali a me lecta sunt. De arbore illa in historica itineris relatione plura scribam. 
Maxima specimina longitudine lineae, latitudine t\ lineae attingunt, et 8 spirae an- 
fractus offerunt. Alia specimina, lineas 5-* longa, lineas i\ lata, anfractibus 7 differunt. Unum 
specimen magnitudinis et anfractuum diversa ratione memorabile est, hinc duas speciei formas 
statuendas censui 
a) Cylindrum, cuius 13 specimina vidi et 
G) abbreviatam, cuius 1 specimen novi. 
Varietas G 4 lineas longa lineam i\ lata, anfractibus 7 et calli defectu in labro insignis 
est, ideoque iuniorcm reliquis esse statuerim, nisi diametro transversario reliquas fere aequet. 
Umbilici vestigium angustissimum in omnibus reperitur. 
Pupa germanica et obtusa habitu proxime ad hanc speciem arabicam accedunt, sed nostra 
spirae apice acuto ab illis facile discernitur. 
Animal non vidi, cum, exsiccato puteo, animalia periissent. 
BULIM1NA, Vov. Subgenus Chilodontis. 
Character Subgeneris: Animal Helicis. Testa spiralis, pallii sinistro lateri affixa, ovata, oblonga aut 
turrita, plerumque longior quam lata, spira dextra, anfractu primo secundi diametrum superante, 
apertura plerumque altiore quam lata, dentibus plicisve insignis. 
B. labrosa, Bulimus labrosus Oli vier: testa oblonga cylindracea, obtusa, glabra, subpellucida, 
obsolete transverse striata, albido cornea; aperturae labro margine reflexo dilatato, colu- 
mellae plica obtuse gibba. 
Ad muros hortorum prope Berytum, ubi 01 ivi er sua specimina collegit, nos etiam uno 
potiti sumus. 
Testam Olivier descripsit, equidem animal observavi et vivum pinxi. Magnitudo testae 
pollicem unum duas lineas longa, sex lineas lata; Spirae anfractus 6^. Umbilicus apertus. 
Iconem cochleae Olivier exactam nomine Bulimi labrosi in itineris orientalis sua rela- 
tione, Tabula XXXI. fig. 10. a. b, dedit. Lamarck et Cuvier hanc speciem Pupae generi ad- 
scripserunt. Apertura subaequalis, ovata nec obliqua et angulosa causa potissimum fuit, cur a 
Bulimis remoueretur. Attamen cum primus spirae anfractus reliquas diametro superet, in eo 
character firmior Bulimi exstat. Praeterea Celeberr, Cuvier Regne animal caet. ed. II. 1830. 
V. III. pag. 43. hanc speciem cum Pupa edentula et obtusa in Puparum sectione edentata per- 
peram collocavit. In Olivieriana icone plica seu dens columellae non neglectus est idemque 
in specimine nostro, quod coram est, bene distinguitur. 
De vivo animali in Diario syriaco nostro haec notavimus: „ Animal Limaci et Helicis 
„ animali simile, dorso caerulescente, pede albido, tentaculis 4 intensius caerulescente cinereis. A 
„tentaculis superioribus oculigeris et longioribus color intensius caerulescens in dorso decurrit 
„duasque dorsuales fascias format. — ■ Apertura pulmonalis in (pallii) latere dextro infra. In 
„ statu semicontracto pes a capite discretus cernitur, in eodemque os lobis duobus membranaceis 
„(uno utrinque) involvitur. Hepar (quod non extraxi) caeruleum esse videtur, cum ultimae testae 
„ spirae caerulescant. — Operculum deciduum, sicut in Helicibus.” 
Iconem serius dabimus. 
