39<5 VULTUR PERCNOPTERUS et LEUCOCEPHALUS. De PERCNOPTERUS GIER. 
duidelijk van inbleven; gaarne had hij echter dat men met dezelve, of met de hand (met een dikke handfchoen bedekt zijnde) hem tusfchende 
Halsveêren krabde. Vrees, welke zich noch met zijne grootte, noch met zijne flerkte liet overeen brengen, was bij hem een bijzonder 
kenmerk; allerlije dieren , als bij voorb. een Sperwer, een Uil, een Kat, ja zelfs een onnozel Konijn, maakte hem zeer angstvallig , naderde 
hem e^n van deze dieren, die zelf bevreesd waren; dan (lak hij wel zijne veêren op, opende half zijne vleugelen, doch zonder de minde 
aanval te ondernemen, al -was hij ook opzettelijk eenige dagen zonder voedfel geweest. — Zijn blik was goedaartig, niet wild, zoo als bij 
de Arenden; ongefloord zijnde, hoorde men geen geluid van hem, alleen wanneer hij fchrok, of dat men hem fterk bij de vleugels trok, 
maakte hij een gefchreeuw , overeenkomflig met het bekende geluid der Ezels. Ongaarne hield hij zijn verblijf op den grond , welke hij 
alleen uit noodzakelijkheid betrad, als om zijn voedfel te halen enz., dan liep hij flappende, en met eenen zoo flerk neerhangenden Kop, 
dat hij met zijn Bek, zonder de minlle moeite, gemakkelijk de aarde bereiken kon. 
Hoewel warmte voor hem de verkiezelijkfle temperatuur was, kon hij echter geene flerke hitte verdragen, zoo dra deTermometer 20 
% 
Graden na reaumur wees, begon hij lusteloos, en afgemat te worden, daarentegen was hij wederom zeer gevoelig voor koude, zoo 
dra de Termometer flechts tot 1 x graden of minder afzakte; eene warmte van 14 a 16 graden fcheen hem de aangenaamste te z jn. 
Deze Vogel bewoond het westelijk gedeelte van Afia, geheel Afrika, hoofdzakelijk echter Egijpten, en het zuidelijk gedeelte van Europa, 
van waar hij fomtijds ook de noordelijker gewesten van dit werelddeel bezoekt; op de zuidelijke en zuid-oostelijke gebergtens van Duitsch- 
land, ziet men hem bij wijlen, ook wordt hij in den zomer bij geheele zwermen in Sileziën aangetroffen. 
Niet tegenflaande het aangenaamfle voedfel voor deze Vogel , versch en nog bloedend vleesch is , zou men zich echter zeer vergisfen , 
indien men dezelve , onder de eigentlijk gezegde roofdieren wilde tellen, daar men voor vast mag aannemen, dat dit Dier, alhoewel 
vleesch vretend, geen levendig fchepfel immer zal aanvallen of dooden; levendige Dieren, heeft hij zelf na lang vasten niet aangeroerd ; 
eenmaal is het gebeurd, dat een wild Konijntje, (voor hetwelk hij uiiren lang grootte vrees en af keer had betoond, hoewel het flechts in 
een hoek van het vertrek was gekropen , in hetwelk hij zich bevond) dat hetzelve des anderen daags morgens , tot op de huid toe verteerd 
was: dit Diertje toch zou immers ook zijn eigen dood kunnen geftorven zijn. Doode Vogels naderde hij alleen, als een gedeelte van het 
Ligchaam van veêren ontbloot was; doode viervoetige Dieren, welke nogin hun volle huid en hair waren, bekeek hij eerst langen tijd 
van zijn zitplaats , waagde het dan eindelijk, om met eenfprong, een hap te doen, maar vloog dadelijk als verfchrikt wederom terug naar 
zijn plaats, inzonderheid wanneer de fchok van zijn aanval, het Ligchaam in eenige beweging had gebragt; van tijd tot tijd de moed her- 
vattende, waagde hij het dan eindelijk om er andermaal zeer voorzichtig op af te gaan, en deed dan eenige fchielijk toegebragte beten, in 
den buik van het hem voorgeworpene Dier, dat de ingewanden ontbloot werden: nimmer heeft hij Amphibiën aangeroerd, nog een met 
veêren of hair bezette huid opgevreten ; grootte ftukken vleesch, drukte hij met zijne klaauwen vast tegen den grond, en fcheurde er dan 
met zijn bek zoodanige Hukken af, als hij voegzaam verflinden kon, en daar hij gaarne aan alles knaagde en fcheurde, zoo vrat hij dikwijls 
grootte Hukken papier of doek, zonder dat zulks hem zichtbaar benadeelde; over het algemeen, betoonde dit Dier eene grootte gulzigheid en 
vraatzucht, de vertering ging bij hetzelve fpoedig voort, ook kon deze Vogel niet tegenflaande dit alles, lang zonder de minlle fpijs zijn, 
en honger lijden. De gewone portie die hem dagelijks werd voorgezet, beflond in ii pond vleesch, te veel echter voor zulk een Vogel, 
die geene genoegzame beweging had, want bij het openen van dezelve, bevond men dat zijn ligchaam van binnen als met vet bedekt was. 
Gemakkelijk kon hij zich van een al te grootte tot zich genomene voorraad , ontlasten, want indien hij, zoo als dikwijls het geval was, te 
veel had gevreten, om dat hem boven zij ne gewone portie, nog wel het eene en andere werd toegeworpen, dan zwol zijn zakvormige krop, 
tot eene ongewone grootte; fliet men dan eenigzins onzacht daar tegen , of floote de Vogel zich zelve tegen die plaats, dan kwam de gan- 
fche ingezwolgene voorraad terug. Schoon water beminde hij zeer, bade er zich gaarne in , en dronk er fomtijds van. Na zijne dood be- 
vond men, dat zijne, zoo als bij alle roofvogelen, huidachtige maag , niet zeer groot was, en in dezelve een klomp wormen van 11 fluks, 
waarvan fommigen 3 Duim lang waren; de eiër-flok was zeer kort, en de eiërflippen zeer weinigen, ook was het huidachtige eiër- 
canaal zeer eng, daar en tegen waren de Nieren, en het daaruit, naar de gemeenfchappelijke ontlasting voerende canaal, zeer wijd; de 
Tong heeft de gedaante van een halve cijlinder, is niet gefpleten, en van eene hoornachtige zelfflandigheid , fcherp aan de punt , en aan 
beide zijden zaagvormig getand; in de Bovenneb bevindt zich een fpierachtig tapje , of lelletje, hetwelk juist in de holligheid der tong past, 
en misfchien den Vogel dienen moet, om te beletten, dat het met de tong ingenomene vocht, niet wederom uitdruipt, maar hetzelve als 
tegenhoud, want de Gieren in het algemeen , nemen het vocht, niet met opgerigtte , maar met nedergebogene halzen tot zich. 
Men mag deze Vogel veeleer onder de nuttige, dan onder de fchadelijke Dieren tellen, daar hij vooral in landen, waar het aas van afge- 
Horvene Dieren, ter uitwafeming enj verrotting op de aarde onweggeruimt leggen blijft, met geheele zwermen uitgehongerd, daarop aanvalt, 
en dus als het ware, een werktuig wordt, hetwelk de zuivering der Lucht helpt bevorderen, en bovendien, om dat hij geen de minde fchade 
of nadeel aan eenig raensch of beest toebrengt. 
