VULTUR PERCNOPTERUS 
i 
ET LEUCOCEPHALUS. 
D E 
PERCNOPTERUS GIER. 
D eze Vogel, van welke zich thans hier te lande een levendig Voorwerp bevind, in de Menagerie van Z. M. den Koning, en waarvan 
mede een fraai opgezet exemplaar eene plaats bekleed in het wijdberoemde Cabinet van den Wel-Edelen Heere C. J. Temminck, te 
Amflerdam, is van te veel belang, dan dat wij de Afbeelding en Befchrijving van dezelve langer zouden terug houden, als zijnde tot het 
eene en andere, door de goedheid van welgemelde Heer, hiertoe bijzonder in Haat gefield. 
beschryving. 
De lengte van het Dier is van de Bek tot de Staart gemeten 4 voet, zijn Bek is fhijdend fcherp, van boven voor een gedeelte met 
een zacht bekleedfel gedekt, de punt flerk afgebogen, en de rand van de Onderkaak gezoomd, de Neusgaten wijd en geopend, de Oog- 
appel zwart, de Kop en lange Hals in zijne gewone rustende houding, heeft bijna de gedaante van een gebogen S. met witte wolachtige 
pluimtjes bedekt, hebbende aan beide zijden van den Hals, een naakte plek, elk ter breedte van een duim, naar de Rug heen voorzien van 
een vederbos, beflaande uit fmalle puntige veêren, ter lengte van 334 Duim, hetwelk den Vogel geen gering fieraad bijzet; de Pooten zijn 
een Duim dik, en worden elk gefchraagt door een Voetzool die ii Duim in den omtrek heeft, waaraan een huidachtige rand zich bevind, 
welke de twee Zijklaauwen, met de middelfle verbindt; de grootte Slagvederen bedekken gevouwen zijnde £ van de Staart, welke 141 Duim 
lang is; zijn Vlugt is 7 Voet en 10 Duim; de kleur over het geheele Ligchaam is helder bruin; de Kop en Hals wit, met licht blaauw gefcha- 
duwd; de Staart is donker bruin; de Nagels zijn zwart. Deze afbeelding naar een Wijfje vervaardigd, beilaat Hechts een derde van de 
natuurlijke grootte. 
De gewone ruitjd is in Julij of Augustus, wanneer hij voornamentlijk de Pluimveêrtjes van den Kop en Hals verliest, welke echter 
binnen vier weken, wederom bedekt zijn ; in het voorjaar verwisfeit hij een grootte menigte dons, waarin zijn Ligchaam als befloten is, 
voorts gedekt door enkelde bruine Veeren, welke ook digt op elkander leggen; dat echter in dezen ook variëteiten heerfchen, zoo wel in 
grootte als in kleur, zal wel geene verzekering behoeven. 
AANTEEKENINGEN. 
In den Jaare 1803 vertoonde zich een Percnopterus Gier, in Duitschland, hij werd aldaar op den iifi Junij deszei ven Jaars, op de zoge- 
naamde Stoppelberg in het Nasfau- Weilburgfche , door eenige Herders, en een paar opgefchotexi Knapen gevangen , zij bemerkten hem van 
verre, zittende op het doode Ligchaam van een afgeflorven Schaap, dadelijk jagt op hem makende, verliet de Vogel zijnen prooi , dan, 
reeds te veel overlaaden, met het ingezwolgene , kon hij geen hoger vlugt, dan die van 15 a 1$ voet nemen, op welke hoogte, hij een eindwegs 
voort dreef, dan wederom flreek , en zoo eindelijk in handen viel. Het was echter niet dan na een hardnekkig gevecht , in het welk de Vogel 
eenige ponden van zijn gulzige maaltijd weder uitfpoog, en na het met zijn Bek wonden van een der jonge Knapen, dat hij, door het toe- 
ichieten der Herders gevangen wierd. 
Ieder morgen, wanneer hij zijn maaltijd had gehouden, vloog hij dadelijk wederom naar zijn gewone zitplaats, van welke Staart en 
Vleugels onverhinderd konden afhangen, om in deze Hand, het tot zich genomene te verteren , zoo bleef hij dan meestal, den ganfehen dag, 
mee ingetrokken Hals, en voorovergebogen Kop , als onbeweeglijk zitten, ten zij eenig geraas hem opmerkzaam maakte, ofeenig hem 
plagend ongedierte Hoorde. Gaarne reinigde hij zijne Vederen met den Bek, rekte dikwijls flatig zijne Vleugelen uit, en klapte dezelve 
dan verfcheide malen, fnel en vol kracht; in den beginne was hij zeer vreesachtig en bang, hetwelk zeker wel verminderde, evenwel was hij 
tot aan zyn dood toe, niet volkomen mak te noemen, men moest zich altoos voor zijn bijten, hetwelk hij fomtijds zonder de minHe boosheid 
te toonen, doen konde, wel degelijk in acht nemen, wanneer men hem een Hok toehield, beet hij die Zoo geweldig, dat er de groeven 
Hhhhh 
