434 
U ELEAG RIS GA 1*0 PAV O. D EK ALK O ER 
het die r vertoont, of wanneer men het gramftorig maakt, met te fluiten of 
met iets roods aan hetzelve te doen zien, zwelt de hals op, het afhangfel op den 
hek zet zich in de lengte uit, langs den hals loodregt nederhangende, en kleuren 
zich die deelen uit het fchoonfte hoogrood; de kop werpt zich met majefteit 
achterover, terwijl ter zelfder tijd de vederen van den hals, den rug en den buik 
zieh opzetten , de ft aart in eene loodlijnige rigting oprijst, en, zich uitbreidende, 
drie vierde gedeelte eens cirkels vormt; de vlerken zakken neder tot dat zij op 
den grond flepen; in deze trotfche en waarlijk grootfche houding, ftapt het dier 
rondom fier om het wijfje heen, nu eens zijnen tred befpoedigende als ware het 
om de hinderlijke voorwerpen te bedreigen; in dit bedrijf doet het kleine harde 
flappen, en doet alsdan dat dof murmelend geluid hooren , hetwelk te weeggeb ragt 
wordt door de luchtkolom die uit deszelfs borst uitdringt ; uit het onderfte gedeelte 
van den hals komt een breede tros harde zwarte hairen , omtrent vijf of zes duimen 
lang; eer die tros bij de jonge mannetjes uitkomt, wordt dezelve door eeaera 
beenachtigen uitwas vervangen; die hairen zijn alleen den mannetjes eigen , oflchoon, 
volgens lommige fchrijvers, ook oude wijfjes dezelven hebben; het is daarmede 
als met onze gewone hoenders, die fporen dragen even als de haan; ook is het 
alleen het mannetje, hetwelk het vermogen heeft om die afhangende lel op zijn 
bek te verlengen; bij het wijfje is deze altoos in deszelfs zamengetrokken toe-, 
ftand; ook verheft alleen het mannetje den ftaart als een waaijer, terwijl het wijfje 
de tot dit bedrijf noodige fpieren mist. ; * . . 
Behalve dat de Kalkoenfche hen kleiner van geftalte is dan de Kalkoenfche haan , 
verfchilt zij van denzelven nog meer daardoor , dat de op de bovenneb geplaatfte 
lel het vermogen niet heeft van zich te verlengen, en altoos in den zelfden ftaac 
van zamentrekking blijft, dat de kwabben, met welke de hals als bezaaid is, minderi 
dik zijn, en dat alle deze deelen , alsmede het veranderlijk vlies , behendig vaa 
eene bleekroode kleur zijn. , i 
De Kalkoenfche hen, heeft -niet dien doordringenden err heklerklinkenden kreet, 
welken de Kalkoenfche haan in de verte doet weergalmen, en welken men hem 
naar welgevallen doet herhalen , wanneer men fluit of eenig ander fcherp geluid 
maakt; haar kreet is Hechts een zwak en eentoonig klagelijk gefchrei; hare pooten 
hebben noch fporen noch beenachtigé uitwasfen. 
;. ) A A N T E E K E N I N G E N. ’ . 
De Kalkoenen leven in veelwijverij; een enkele haan is genoeg voor twaalf of 
vijftien wijfjes; deze kunnen vijf jaren duren , maar de wijfjes van twee en van drie 
jaren zijn de beste broeihennen ; die flechts één jaar oud zijn, dragen niet 
genoegzaam zorg voor hun broedfei ; men moet altijd de grootfte en fterkfte 
uitkiezen. 
De Kalkoen legt zelden meer dan acht en twintig eijeren in het jaar ; in de koude! 
landen van Europa legt het wijfje flechts eenmaal des jaars, gewoonlijk in maart of 
in april, maar in de landen van eene zachtere luchtgefteldheid , legt zij twee malen, 
de eerfte maal in februarij, de tweede maal in augustus, lederen keer veertien of 
vijftien eijeren; daarenboven is het noodig het voedfel aan te wenden, hetwelk 
Vereischt wordt om het geftel dier vogels te verhitten, gelijk hennepzaad, enz. 
t>e broeding duurt zeven of acht en twintig dagen. 
V.y 
J - 
> 
•- \ 
