DE GEKUIFDE PAAU¥j MAN EN WIJF. 483 
De Paauwin is veel kleiner dan de Paauw, hare kleuren en verfierfelen zijn 
minder fraai, zij heeft ook geen bijzonder langen ftaart, kan dien ook niet 
overeinde zetten, echter is zij geen onaanzienlijke Vogel. Iiare Vederen zijn 
over het geheel aschkleurig bruin; zij heeft ook eene kuit op den Kop, maarniet 
zoo groot als die van het Mannetje; de Kop en de Nek zijn bruinachtig, en 
rondom het oog is eene bruine vlek, boven het oog is eene heldere witte Itreep; 
verder is de Kop op zijde en de Keel wit; de Mantel is fraai blaauwachtig groen, 
de Rugvederen en van boven de Stuit en Staart zijn aschkleurig bruin, met lichte 
en donkere ltreepjes; de Slagpennen en de Staart zijn bruinachtig zwart; de 
Borst heeft groene vlekken ; de Buik is wit en de Pooten geheel grijs. 
Men heeft ook witte Paauwen, dan wij vooronderftellen dat zij van de gewone 
gekleurde afkomftig zijn, en dit eene fpeling der Natuur is, of door het luchtsge- 
itel van kleur veranderd, gelijk dit meer waargenomen is. Het gebeurt ook fom- 
tijds, dat onze gewone Paauwen witte jongen bekomen, zoo als sonnine aanteekent, 
dat er voor eenige jaren van de vier jongen van een paar gekleurde Paauwen , 
twee derzelve geheel wit waren; indien het is, dat de witte hechts toevallig zijn, 
is dit ook zeker de reden , dat dezelve veel zeldzamer zijn dan de gekleurde , 
daar do oor veel duurder in prijs, echter wat de fraaiheid van de kleur der vederen 
betreft, niet te vergelijken zijn. 
AANTEEKENINGEN. 
Alhoewel deze fraaije Vogel tegenwoordig in Europa vrij gemeen is, is hij 
echter oorfpronkelijk uit Oost-Indié tot ons overgebragt, en heeft door die 
verplaatfmg ook van zijne fchitterende kleuren verloren , zijnde de Paauw in 
Oost-Indië in den vrijen haat levende, fterker van kleuren, en grootet van ftuk, 
dan de in Puropa voortgeteelde, zou als dit mee de meeste dieren in heete ge- 
westen behoorencie, plaats vindt ; echter is en blijft de Paauw toch het fieraad van 
onze Menageriën , wordende meest alleen hiertoe voortgeteeld, en niet zoo zeer 
om dezelve tot fpijze te gebruiken, zijnde ook hun vleesch onfmakelijk, hard 
en droog, en moeijelijk te verteren; de voortteling gaat ook bezwaarlijk, daar 
de jongen veeltijds fterven, door ziekten en andere 01 gemakken, naar gedachten 
doordien het luchtsgettel hier veel kouder is dan daar te lande, alwaar zij eigen- 
lijk behooren. Bij een’ Paauw kan men zes Paauwinnen voegen, doch om 
zekerder te zijn, dat de eijeren bevrucht zullen wezen, is het beter, dat men 
dit getal maar tot drie of vier bepale. Gedurende de twee eerfte jaren van 
hun leven, zijn de Paauwen en Paauwinnen van dezelfde kleur, in het derde 
jaar beginnen van achteren de lange rugvederen der Paauwen te groeijen , waar- 
door zij het vermogen bekomen om den Haart die opftaande ronde gedaante te 
geven. Het is ook op dezen leeftijd, dat de Paauwinnen met leggen beginnen, 
leggende meestentijd voor de eerlle maal maar acht eijeren; ouder wordende is 
dit wel eens twaalf, en in haren wilden of vrijen Haat leggen zij tot twintig 
eijeren; deze eijeren zijn zoo groot als die van eene Gans, graauwachtig van 
kleur, en niet onaardig gefprikkeld. Tot het uitbroeden der eijeren van de 
Paauwin , is het best dezelve onder eene Kalkoenfche of onder eene gewone 
Hen te leggen, om redenen de Paauwinnen Hechte broeifters zijn, dikwijls de 
eijeren verlaten , er afvliegen om hier of daar op eene verhevene plaats te gaan 
zitten, dewijl de Paauwen niet gaarne hun nachtverblijf op den grond houden. Eene 
gewone kip kan zeer goed acht dezer eijeren uitbroeden, en eene Kalkoenfche 
Hen twaalf; als de jongen uitgekomen zijn, door een’ Kalkoen of eene Kip uitge- 
broed , moet men dezelve gewennen , te gaan zitten op eene eenigzins verhevene 
plaats , omdat de grond voor deze jonge vogels te koud is , en zij zijn te groot 
om onder de vleugelen van hunne pleegmoeder zich te kunnen verfchuilen. De 
Gggggg 3 ei- 
