POESIE 
XLIII 
JOANNIS MAURIGI 
TUMULUS 
E P I C ED I U M 
Stemma nitens tumulo proavorum insignia facta 
Arlmonet, et bello quod peperere decus. 
Aligerum expansis alis regina superne 
Emicat, usque feris ferre parata necem (1). 
Quique leo scandens medius, tria lilia tangit, 
Incrementa docet roboris atque domus. 
Haec armis gaudens emblemata maluit aetas 
Martia, cum virtus praestitit ante alias. 
Ast haec, Ioannes, atavis monumenta relinquens, 
Yirtuti quaeras praemia parta tuae. 
Cumque Aquila ingenium haud simulet, dum dicta recusant, 
Iuraque nata Leo deneget esse sibi; 
Hie laeva assurgat Suadae dicentis imago 
Allatura reis acriter auxilium. 
Inde Themis sedeat dextra sua jura ministrans, 
Ore, supercilio suspicienda gravi. 
Hae tumulo comites adsint; spectanda Virago 
Utraque, certantes excoluere genus. 
Nunc tu coelesti frueris qui sede beatus, 
Qua virtus proprio lumine tota viget; 
Accipe sinceros numeros, laudesque canentis, 
Mirabundus enim devovet ex animo. 
Aequi virtutem incolumem non odimus unquam; 
Invidi at ereptam quaerimus ex oculis. 
Xaverius Montalbano S. R. 
(1) Lo stemma gentilizio piii recente presenta nel motto la variants Nil ferox 
fero — questa ho seguito, sembrandomi piii conforme alia Araldica. 
