48 NOMINA G E N E R I C A. 
229. Nomina gener ic a, qu£ ex Grseca vel 
Latina lingua radicem non habent , 
tatur proprii lingua lingula natio, conveniant 
modo inter fe Botanici, ur de una eademque 
fcientia, fic &de una eademque lingua > ut jundis vi- 
ribus extruere queam inceptam turrim, ne haec, ut Ba- 
bylonica quondam, imperfeda relinquatur jubentibus & 
volentibus lingulis propria aliisque incognita lingua. 
Convenere & felegere dudum Dodi per Europam 
linguam latinam pro communi eruditorum; difleotiit 
dudum lingulae nationis faftus , quae fuam propriam 
voluit communem; Icripfere & in propria finguli Re- 
centiorum fua inventa , ut Tyro feoelcat in litteris * 
antequam fcientias legere aptus fit. Botanici primarii* 
quique Latinam loqui didicere, quod laudandum ma- 
xime, pauci ab ea difceffere, in denominandis plan- 
tis vero vix ulli. 
Non inficias eo, quin unaquaeque natio fua propria 
retineat nomina plantarum , fed , ut conveniant in La- 
tinis Botanici dodi omnes, eft quod voveo: cum ve- 
ro hoc non fecerint, oftias puifitnre barbariem praevi- 
deo. Latina itaque plantis impofita nomina , qua ta- 
lia , retineri debent omnia. 
Graeca nomina generica tolerari necefFario debent, 
cum Res Herbaria omnium primo a Graecis extruda 
fit, vel apud Graecos caput extollere coeperit , quo 
tempore tot nomina introduda funt , ut fine totali 
fcientiae reformatione mutari nequeant; accedit quod 
Graeca vox plurium aliarum linguarum fenfus brevita- 
te 
