50 
Species omnes infra descriptae hujus generis in Europa, maxime 
in terris mediterraneis, et in terris adjectis Asiae et Africae oc- 
currunt. 
Quum Brandt (Consp. 1838) genus vetus Armadillonis in 
quattuor genera distingueret, Armadillidium, Cubaris, Armadillo, 
Diploexochus quae vocantur, nomen Armadillonis speciei a Desma- 
rest nomine Armadillonis officinalis descriptae attribuit, quod, ut 
mihi videtur, suo jure putavit, hanc speciem maxime ad Armadil- 
lonem a veteribus in medicinam sumptum referri posse. Atqui Ar- 
madillidio vulgari et speciebus affinibus nomen Armadillonis attri- 
buens certe in errorem pervenias, praesertim quum Armadillidium 
vulgare Latr. forsitan etiam species collectiva sit. Si putes, hoc 
genus nihilominus Armadillo nominari oportere, genus Armadil- 
lorum Cubaris nominari debet, et si illo loco duo genera distinguas, 
alterum Pentheus Koch nominandum, igitur nomen Orthoni a Miers 
(Proc. Zool. Soc. 1877. 664) propositum nullius momenti erit. 
I. Rami terminales exteriores pedum analium oblonge ovales, sub- 
spathaeformes , articulo basali semper longiores et majores. 
(Species 1 — 4). 
I. Armadillidium Pallasii. 
Ovale, convexum, fortiter et crebro granulatum, dense 
et minute punctatum. 
Antennae exteriores corpore dimidio vix vel paulo 
longiores; scapi articulus quintus longus, flagello tertia 
parte longior; flagelli articulus alter priore tertia parte 
vel fere dimidia brevior. 
Epistoma e carina media supra in laminam quadran- 
gulam, marginem frontalem valde superantem, elongatum. 
Lamina margine superiore incisura majore, marginibus 
lateralibus sub lineam marginalem frontalem utrinque de- 
scendentibus et breviter continuatis; frons post laminam 
excavatam fovea praedita. 
Clypeus margine superiore medio gravius, utrinque 
levius emarginato. 
Tubercula antennaria subrecte trigona, angulis exter- 
nis subrectis. 
