— 43 — 
aan don bodem als de Sisal. De planten groeien snel en dank zij de 
worteluitloopers krijgt men snel eene dichten aanplant. De bladeren 
zijn rijp om geoogst te worden, zoodra het bladoppervlak begint met 
een donkergroene kleur aan te nemen. De bladeren laten zich 
dan gemakkelijk afbreken. Nog een groot voordeel boven de 
Sisal is, dat de geplukte bladeren langen tijd bewaard kunnen 
blijven, voordat ze bewerkt moeten worden, wat bij de Sisal niet het 
geval is. 
Wat de rentabiliteit van een Sanseviera-aanplant aangaat diene, 
dat 1 H.A. beplant met 75CO tot 8000 planten, omstreeks 1600 
K.G. vezel levert. Een aanplant behoeft eerst na verscheidene 
jaren vernieuwd te worden. 
d. k. 
( Der Pflanzer no. 17 en 18.) 
DE KIEMKRACHT YAN ZAAD. 
Over dit onderwerp werd in 1846 door Alph. de Candolle het 
een en ander gepubliceerd. Hij had gedurende 14 jaar zaden van 
368 soorten in zakjes droog en buiten het licht bewaard en vond, 
dat 17 daarvan hun kiemvermogen, hoewel zeer verzwakt, behou- 
den hadden. 
Thans deelt P. Becquerel de resultaten van zijne, in den laatsten 
tijd genomen proeven in de „Comptes rendus” mede. Hij had 550 zaad- 
soorten ter zijner beschikking, die afkomstig waren uit een museum 
en waarvan den juisten ouderdom bekend was en varieerde van 15 tot 
135 jaar. Het aantal zaden, dat werd uitgelegd, bedroeg op zijn minst 
10. Zij werden eerst zorgvuldig met steriel water gewasschen en de 
zaadhuid gedeeltelijk verwijderd wanneer die te hard leek. 
Daarna werden de zaden in een glazen bakje op wat vochtige 
aseptische watten gelegd, en dit met een glazen plaat gesloten op 
28° C. gehouden. 
Het resultaat was, dat van de 90 Leguminosen er 18 opkwamen, 
o.a. Cassia bicapsularis van het jaar 1819 en Cytisus biflorus 
van 1822. 
Van de Nelumbiaceeën kiemden er 3 (de oudste van 1850), van de 15 
Malvaceeën één en van 15 Labiaten ook één, die van 1829 dateerde. 
We zien dus, dat in de familie van de Leguminosen de kiem- 
kracht het langst behouden blijft. Bij een groot aantal andere 
