7 — 
oogenblik komt ze aan den rand, haar voorpooten voelen 
geen grond meer en dat is voor haar het moment, om ze 
op de zooeven beschreven wijze in beweging te zetten. 
Druk gesticuleerend, als sprak ze een talrijk publiek 
aan, blijft ze daar een poosje staan, maar plotseling schijnt 
ze het belachelijke van de zaak in te zien, ze bedekt haar 
gezicht een oogenblik met de voorpooten, wrijft zich de 
oogen uit, keert zich om en zet haar wandeling voort. 
Dan zien wij haar opeens een weinig op de pooten door- 
zakken, ze wendt het hoofd naar beneden, als zocht ze 
daar iets, maar het slanke, nauw geregen lijf kan niet 
buigen en met een beweging, die aan gratie en coquetterie 
niets te wenschen overiaat, drukt ze haar gelaat tegen 
een der regendruppels op het blad en lescht zich den dorst, 
dien de redevoering van zooeven blijkbaar heeft veroorzaakt. 
Er is zulk een grappige tegenstelling in de verschillende 
handelingen ' van dit insect, dat ik het meermalen met 
groote aandacht heb staan bekijken. Het gaf mij steeds 
den indruk van een zeer mondaine, hoogst elegante dame, 
die in eene vergadering van vrije vrouwen, onder gebaren 
als die van Gambetta in de Fransche kamer, een fulminee- 
rende redevoering houdt tegen al wat mannelijk is, maar 
zich dan opeens omkeert en met al de gratie, waarover 
ze beschikt, een glas champagne drinkt op het welzijn van 
het mannelijk geslacht! 
Vrije vrouwen. Daar schittert er ééne, midden boven 
het voetpad, in stemmig donker gewaad, maar rijk met 
goud gemonteerd. Tien tegen één, dat ze in den vroegen 
morgen haar man reeds uit het echtelijk slaapvertrek heeft 
gejaagd, zoo hem al niets ergers is overkomen. Het is 
een van die groote, prachtige spinnen, zooals slechts in de 
tropen worden gevonden. Verwant aan de langpootige, 
zwart en geel gekleurde Nephila’s, die ook in onze dage- 
lijksche omgeving, in onze tuinen voorkomen, overtreft ze 
deze verre in pracht. Over het breede, langs den rand 
eenigszins gekartelde achterlijf loopen drie breede, gouden 
