— 3 — 
vloeiend met dc onmetelijke wouden, waarmede de zoo- 
even genoemde bergen zijn bedekt, het gereserveerde bosch- 
gedeelte. Wie over goede oogen beschikt, onderscheidt 
reeds van verre de gazons van den tuin, die zich als rustige, 
groene plekken onderscheiden van den meer bont gekleur- 
den voorgrond, waarop groote stukken bouwland met on- 
bebouwde of onbebouwbare, veelal sterk geaccidenteerde 
terreinen en enkele, spaarzaam gezaaide kampongs af- 
wisselen. 
De beste weg naar Tjibodas is een breed voetpad, dat 
naast Tjipannas den grooten weg verlaat en in ruim één 
uur gaans (de gesteldheid van het terrein maakt vele 
bochten noodzakelijk) tot het doel voert. Het grootste 
gedeelte van dit pad leidt tuschen bouwlanden door, van- 
waar de bekende geur van aardappelvelden opstijgt. Naar- 
mate men stijgt, wordt de streek minder bebouwd; ook 
de onvermijdelijke ravijnen blijven uiet uit, en zuchtend 
daalt men af naar de heldere bergstroompjes, betreurend, 
dat men weer zooveel moet prijsgeven van hetgeen men 
door ijverig klimmen had gewonnen. Eindelijk een laatste 
ravijn — maar één, dat meetelt voor vele — en een bocht 
van den weg brengt ons plotseling voor het begin van 
den tuin. 
Geen plechtig hek, geen geleerd opschrift, geen omraste- 
ring met nijdig stekeldraad verstoort den eersten indruk, 
dien men van de omgeving krijgt. Een indruk, zooals 
slechts kan worden gemaakt door de samenwerking van 
een imposant berglandschap, een onuitputtelijk rijke natuur 
en de vaardige hand van den tuinbouw-architect, die van 
beide vrijwel het hoogst bereikbare heeft verkregen. 
Nog éénmaal stijgt het pad : een breede, donkere laan 
van Araucaria’s voert ten slotte naar het bovenste gedeelte 
van het park, waar, temidden van heldere gazons en vroolijke 
bloemperken het laboratorium, tevens woonhuis is gelegen. 
Daarachter het donkere woud. 
