ZOÖLOGISCHE WANDELINGEN TE TJIBODAS. 
II. 
Boschvogels. 
De opmerking wordt niet zelden gemaakt, dat men in 
het tropische bosch zoo weinig dieren en in het bijzonder 
zoo weinig vogels hoort. Voor die opmerking bestaat 
eigenlijk geen redelijke grond. Men moet namelijk in 
aanmerking nemen, dat de mensch, speciaal de blanke, 
in dat bosch niet thuis hoort, dat zijn verschijning er 
onder de dieren verbazing, vrees, nieuwsgierigheid wekt 
en als men nu bedenkt, dat die verschijning meestal ge- 
paard gaat met luidruchtig gepraat, met geglibber op 
gladde hellingen of begroeide steenen, met zich vasthouden 
en daardoor rukken aan takken en lianen en bovendien 
niet zelden met het gejaag, geblaf en gegil van een half 
dozijn honden, dan mag men het de dierenwereld toch 
niet kwalijk nemen, dat zij zich tegenover zulk een in- 
dringer op een eerbiedigen afstand houdt en hem uit de 
verte zwijgend gadeslaat. Maar als diezelfde indringer 
stil het bosch binnensluipt, alle geraas vermijdt en zich 
op een gunstige plek, bijvoorbeeld op een helling met 
eenig uitzicht en in de nabijheid van een bergstroompje 
en dan nog liefst een weinig verborgen neerzet, dan zal 
hij spoedig bemerken, dat er in zijn omgeving allesbehalve 
stilte heerscht. 
Bij zulke gelegenheden is het een ware lust, het be- 
drijvige gedoe gade te slaan; voor den zoöloog paart zich 
daaraan het genoegen, oude bekenden voor het eerst in 
levende lijve te zien en ze daarom dikwijls eerst lang- 
zamerhand te herkennen. 
Tejsm. XVIII 5 
