— 68 — 
De boschvogels zijn voor het meerendeel niet bijzonder 
matineus. Of liever, ze doen ’s morgens lang over hun 
toilet. Geen wonder; het fijne, teere vederkleed ziet er 
bij het aanbreken van den dag dikwijls tamelijk verfom- 
faaid uit, vooral wanneer nachtelijke regens het grooten- 
deels hebben doorweekt. 
Dat moet eerst in orde worden gebracht; de dieren 
zoeken een plaatsje in het geboomte, waar de eerste stralen 
der zon doordringen, strijken de veeren één voor één met 
den snavel glad, schudden zich eens, zijn nog niet 
tevreden, schudden en strijken zich andermaal en zijn op 
die wijze stellig meer dan een uur bezig. Eerst dan komen 
ze in beweging, in bedrijvigheid. Wie ze daarom in hun 
element wil waarnemen, kan gerust tot acht uur wachten. 
Er bestaat te Tjibodas (en natuurlijk ook elders) een 
scherpe tegenstelling tusschen vogels, die zich nooit in, 
en andere, die zich nooit buiten het bosch wagen. Tus- 
schen die twee staat een derde groep, die zich langs 
den rand van het bosch ophoudt, niet ver erin doordringt, 
maar zich ook nooit ver ervan verwijdert. Slechts zeer 
enkele — en daaronder in de eerste plaats de grootere 
roofvogels — leggen deze voorliefde voor eene bepaalde 
omgeving niet aan den dag. Zoo werd ik eens diep in 
het bosch, op een hoogte van meer dan 5000 voet, plot- 
seling verrast door het bekende stemgeluid van Cuculus 
sonnerati , den „Piet van Vliet’’, dien ik daar stellig niet 
had verwacht. 
Voor het waarnemen der boschvogels ligt bijzonder 
gunstig het pad langs het riviertje de Tjibodas, vroeger 
de gebruikelijke weg naar den krater van den Gedeh. 
Het woord „langs” heeft hier intusschen een andere be- 
teekenis als te Batavia ten aanzien van den Molenvliet of 
te Rotterdam ten aanzien van de Maas; want ofschoon 
men het water in de diepte hoort bruisen, hier en daar 
duidelijk hoort, dat er hooge watervallen moeten zijn, 
blijft men door een hooge, steile, met oud en ontoeganke- 
