— 69 — 
lijk bosch begroeide helling ervan gescheiden. Zelfs een 
gewaagde poging, den blik in de diepte te doen doordringen, 
doet hoogstens de toppen der reusachtige boomvarens 
langs de oevers van het riviertje onderscheiden en eerst 
veel verder, na ruim een uur gaans, komt men in de na- 
bijheid ervan. De steenachtige bedding heeft blijkbaar 
nog steiler verloop dan het voetpad. Maar juist die bosch- 
rijke helling, hier en daar weinig minder dan loodrecht, 
op het Oosten gelegen en dus door de morgenzon be- 
schenen, geeft een goede gelegenheid, de bewoners van 
het bosch waar te nemen. 
Laag in het onderhout scharrelen de Beeklijsters rond 
(Myiophóneus cyaneus en M. flavirostris). Deze schuwe, glan- 
zend blauwzwarte vogels, waarvan de laatstgenoemde zich 
door meerdere grootte en een gelen snavel van de andere 
onderscheidt, zoeken hun voedsel op den grond en tus- 
schen de steenen der beekbeddingen. Opgeschrikt, doen 
ze een herhaald, schel gefluit hooren en verraden eigenlijk 
pas daardoor hunne aanwezigheid. 
Moeielijker te ontdekken zijn de talrijke soorten van 
Miervogels ( Timelidae ), die het bosch huisvest. Het eischt 
veel geduld, eenige van deze dieren te zien te krijgen. 
Het zijn vogels, die reeds door hun bouw (lange pooten ; 
korte, afgeronde vleugels) te keunen geven, dat ze op een 
verblijf nabij den grond zijn aangewezen. De meeste zijn 
weinig opvallend gekleurd. Met groote snelheid, maar 
onhoorbaar, loopen ze rond, ijverig zoekend naar voedsel. 
Hooren ze eenig verdacht geluid, dan richten ze zich hoog 
op en kijken nieuwsgierig rond om, zoo ze eenig gevaar 
ontdekken, plotseling spoorloos te verdwijnen. 
Een weinig hooger in het geboomte huppelt met snellen 
sprong een vogel rond, dien men onmiddellijk herkent als 
een nauwen verwant van den gewonen boeroeng kipas 
(Rhipidura javanica). Zijn stemgeluid is vrijwel hetzelfde, 
zijn vlugheid eveneens. Men ziet bijna niet, dat hij de 
takken aanraakt, zóó snel is zijn sprong. Aan den fraai 
