— 71 
Wij zien hem hier in zijn element; want ofschoon hij 
ook voorkomt in bosschen, die een paar duizend voet 
lager liggen, ofschoon hij zich ook buiten het bosch waagt 
en bij de koffieplanters als boeroeng kopi zelfs in het kwade, 
maar niet onverdiende gerucht staat, de bessen van de 
boomen te eten, toch blijft het hooge bergwoud zijn baker- 
mat. Ik zag hem in lagere streken dikwijls genoeg, maar 
dien fraaien zang hoorde ik daar nooit. 
Steeds stijgt het pad ; het bosch neemt een eenigszins 
ander karakter aan. De stammen, dik met mos bedekt, 
treden meer op den voorgrond ; het gewirrewar der lianen 
wordt minder, het terrein moeielijker. Waar de storm, 
blijkbaar nog niet lang geleden, een hoogen boom met 
zij u geheele wortelstelsel heeft omvergegooid, wordt ons 
een uitzicht gegund op het golvend oppervlak der boom- 
kruinen in een diep ravijn. De onuitputtelijke kleurscha- 
keeringen van het groen zijn hier en daar onderbroken 
door bloemen en bloesems, en een sterke tjampaka - geur 
vervult de lucht. Er doet zich een onrustig gepiep van 
vele kleine vogels hooren, weldra overstemd door een 
schel gefluit, tweemaal herhaald. Het klinkt, als of iemand 
ons zocht en onze aandacht probeerde te trekken, door op 
zijn voorvingers te fluiten, zooals wij dat als schooljongens 
deden. Het geluid komt van boven, van een grooten 
arend, die in breede kringen boven het ravijn zweeft. 
Blijkbaar is het een van de grootere soorten, maar tegen 
de schelle lucht zijn zijne kleuren niet te zien; wellicht 
is het de Ruigpootarend, die zich bij voorkeur in het 
hooggebergte ophoudt. Doch welke soort het zij, het dier 
past volkomen in eene omgeving als deze; uit beide 
spreekt tot ons het trotsche, het ontembare, het van den 
mensch en zijn werken nog volslagen onafhankelijke. 
Uit een boom aan de overzijde van het ravijn verheft 
zich nu zijn wederhelft. 
Men ziet eerst nauwelijks, dat het een vogel is ; het 
lijkt veeleer een doek, die door een wervelwind in de 
