— 72 — 
hoogte wordt gevoerd. Loodrecht gaat het omhoog en 
eerst na eenige seconden honden die vreemdsoortige be- 
wegingen op. Dan ontplooit het dier zijn vleugels in de 
volle breedte, beweegt ze nauwelijks meer en begint even- 
eens zijn kringvormige vlucht. 
Weldra raken beide uit het gezicht tot niet geringe 
geruststelling hunner kleinere verwanten, die nu weer tot 
bedrijvigheid komen. In den kruin van een der boomen 
beneden ons gaat het druk toe; een aantal vrij groote 
vogels speelt daar krijgertje, onderhoudt zich althans op 
een dergelijke wijze. Nu en dan komt er een boven het 
bladerdak te voorschijn en zoo wij aan hun luidruchtig 
stemgeluid, waaraan ook de naam ékèk-geling is ontleend, 
de diagnose nog niet hadden gemaakt, dan zou het schit- 
terende vederkleed ons leeren, dat hier een koppel Cissa’s 
( Cissa thalassina) aan het werk was. Deze dieren, die ge- 
woonlijk tot de familie der Raafachtigen worden gebracht, 
maar in hun manieren en zelfs in hun uiterlijk eigenlijk 
meer tot de gooien naderen, zijn werkelijk een sieraad 
van het bosch. Hun helder blauwgroen vederkleed, de 
koolzwarte streep langs en om den kop, de roodbruine 
dekveeren, de roode bek en pooten, vormen eene combi- 
natie van kleuren, die de hoogste autoriteiten der Parijsche 
Avenue de 1’Opéra stellig niet zouden aandurven, maar 
die in de vaardige hand van moeder natuur een harmo- 
nisch geheel uitmaakt. 
De Cissa’s zijn hier blijkbaar onder elkaar, wat niet 
altijd het geval is. Niet zelden namelijk vindt men in 
hun gezelschap één of twee explaren van een spotlijster 
( Garrulax rufifrons ), die vrijwel uitsluitend in de hoogere 
bergstreken voorkomt en zich juist door een zeer eenvoudig, 
bruin vederkleed onderscheidt. Het schijnt louter een 
trek naar gezelligheid te zijn, die de spotlijsters ertoe 
brengt, het gezelschap der Cissa’s op te zoeken ; eenig 
ander voordeel trekken ze daarvan niet. 
Als op den terugweg de wolken zich reeds rondom ons 
