beginnen samen te pakken — we mogen van geluk spreken, 
zoo het tot elf uur in den morgen daarbij blijft — , als 
slechts nu en dan nog een zonnestraal door de toppen 
van het geboomte dringt, wordt het stiller in het bosch. 
Slechts nu en dan dringt nog de stem van een zangvogel 
tot ons door. Zoo hooren wij uit de diepte het niet on- 
aardige gefluit van Bhringa remifer , een verwant van de 
welbekende sala-goenting’s , nu en dan met den weidschen 
naam van Javaanschen Paradijsvogel aangeduid. Hij is 
inderdaad een fraaie vogel, al haalt hij in geen enkel op- 
zicht bij de echte paradijsvogel ; zijn geheele vederkleed 
is stemmig zwart, maar met een fraaien, metaalachtigen, 
groenen weerschijn, zijn vorm is rank en vlug. Het groote 
sieraad echter zijn de twee buitenste staartpennen, waar- 
van de schachten zeer verlengd zijn en alleen aan het 
uiteinde vlaggen dragen. Vooral onder het vliegen komt 
dit sieraad goed tot zijn recht ; door de snelle beweging 
fladderen dan de uiteinden dier veeren als aan dunne 
draadjes achter het dier aan. 
Wij kunnen ons zoo goed voorstellen, hoe den vogels 
de lust tot zingen vergaat, wanneer het bosch langzamer- 
hand in mist en nevel wordt gehuld; want ook den 
mensch gelukt het niet, zich aan de depressie te ont- 
trekken. Men gevoelt, dat het uur van het psychische 
optimum voorbij is, maar niet aldus het uur van den 
arbeid, van de zorg voor het dagelijksch brood, van den 
strijd om het bestaan. 
Dat zien, dat hooren wij aan de spechten, waarvan het 
Javaansche bosch zulk een groot aantal soorten bevat. Het 
zijn de werklui van het bosch en hard is het werk, dat 
ze verrichten, van den morgen tot den avond. Zie, hoe 
ginds een bontgekleurde Chrysocolaptes aan het werk is! 
Met waar fanatisme hamert hij erop los; de schilfers vlie- 
gen naar alle zijden. Maar hij is geen practisch werkman, 
hij houdt geen voet bij stuk, hij werkt niet methodisch. 
Van de ééne plek huppelt hij naar de andere, probeert 
