- 74 — 
het even, vindt niets en gaat weer verder- Eindelijk heeft 
hij iets gevonden, zijn roode kuif richt zich op. Snel 
verorbert hij den ontdekten houtboorder en vliegt ijlings 
weg onder een geluid als van een luiden lach, om een 
eindweegs verder weer op goed geluk te gaan hameren, 
misschien ook zijn wederhelft te helpen bij den moeizamen 
arbeid, dien het uitbeitelen van een nestholte voor deze 
dieren medebrengt. 
Niet alle spechten van het bosch nemen intusschen het 
leven zoo zwaar op. Sommige (in het bijzonder soorten 
van de geslachten Gecimis , Micropternus en Chrijsophlegma) 
breken met hun krachtige snavel de papierachtige, van 
houtstof vervaardigde nesten van sommige mieren open 
en vinden daar in de poppen (de zoogenaamde miereneieren) 
een gemakkelijk te verkrijgen buit. Ook de mieren, die 
hun volkomen weerlooze betrekkingen trachten te verde- 
digen, worden meedoogenloos ingeslikt; men vindt ze soms 
in grooten getale in de maag van den roover. Ja, de laatste 
gaat nog verder. Wat zou hij zich vermoeien met het 
maken van een eigen nestholte in een harden boomstam, 
nu het leeggeplunderde mierennest hem een bij uitstek 
geschikt verblijf aanbiedt, waar hij het zich zoo ruim en 
gemakkelijk mogelijk kan maken? Het schijnt zelfs voor 
te komen, dat de mieren nog een gedeelte van het nest 
blijven bewonen, nadat ze uit het andere deel door den 
vreemden indringer zijn verdreven. 
Tot de boschvogels, die men, gelijk met de spechten het 
geval is, meer hoort dan ziet, belmoren ook de duiven, in 
het bijzouder de groote Carpophaga aenea , een der zooge- 
naamde Muskaatduiven. Hem, die dezen vogel wil obser- 
veeren, gaat het als een nieuwbakken jager in Holland, 
die voor het eerst op de patrijzenjacht is en door het 
luidruchtig opvliegen van den eersten koppel zoodanig 
verschrikt, dat hij vergeet te schieten. De pergum (onder 
dezen naam zal het dier stellig aan vele lezers bekend 
zijn) heeft namelijk de gewoonte, den wandelaar tot vrij 
