— 75 - 
korten afstand te laten naderen. Bevindt hij zich daarbij, 
zooals ik meermalen waarnam, in de lagere gedeelten van 
het geboomte, dan veroorzaken zijn zware, groote vleugels 
bij het opvliegen zulk een geraas, dat men er de eerste 
maal gewoon van schrikt en het dier reeds lang is ver- 
dwenen, voordat men de gelegenheid heeft gehad, hem te 
herkennen. Later geraakt men met deze luidruchtige wij- 
ze van optreden vertrouwd en daar de per gum, als hij is 
opgejaagd, in den regel niet ver wegvliegt en zich dan 
ergens in de hoogte neerzet, heeft men niet zelden gele- 
genheid hem goed waar te nemen. 
Omgekeerd kan men ook overtuigd zijn, dat hij ons 
niet uit het oog verliest. In vrees en schuwheid doet hij 
voor de meest boschvogels niet onder. Ja, onder die allen 
is er eigenlijk slechts één, die, gedreven door bijzonder 
groote nieuwsgierigheid, zijn schuwheid overwint. Die 
ééne is Platylophus geiler iculatus, een soort van gaaiachtige 
vogel, die naar zijn stemgeluid, dat eenigszins aan het blaten 
van een geit herinnert, in deze streden met den naam 
manoek mbé wordt aangedud. Een, naar het uiterlijk al- 
thans, bijzonder deftig heer, geheel in ’t zwart gekleed met 
een helder witten kraag en een bijzonder lange kuif, waar- 
van de achterste veeren, die soms vingerlang zijn, in een 
sierlijke bocht eenigszins naar voren zijn gericht. Blijkbaar 
vindt hij zich zelf de aangewezen persoonlijkheid, om de hon- 
neurs van het bosch waar te nemen en ons uitgeleide te doen. 
Wij worden werkelijk door hem „thuisgebracht”, zooals 
men het op Atjeh zou noemen. Op een twintigtal meters 
afstand volgt hij ons; staan we stil, dan houdt hij zich van 
den domme en verschuilt zich achter een boomstam. Bij 
den rand van het bosch gekomen, vindt hij het genoeg en 
verdwijnt met een welgemeend „mbè” in het gebladerte, 
De lezer stelle zich niet voor, dat de hierboven besproken 
vogelsoorten samen een beeld kunnen geven van de avi- 
fauna van het bosch of ook maar een klassen-vertegen- 
