— 88 — 
beide sneden somtijds door het zelfde complex van melk- 
vaten gaan. Een nadeel van deze tapwijze is, dat aan 
de punt van de V de bast dikwijls neiging toont los te 
laten. Ook heeft men een groot aantal bakjes noodig, om 
het melksap op te vangen aan het einde van iedere snede, 
het aanbrengen en wegnemen daarvan geeft bij een grooten 
aanplant veel arbeid. Tevens is opgemerkt, dat wanneer 
bij deze methode de sneden niet tamelijk ver uit elkaar 
liggen, de uitstrooming na een paar maanden tappen zeer 
gering wordt. 
Bij de vischgraat-methode, waar de uiteinden der sneden 
door een vertikaal kanaal verbonden zijn, waardoor het 
melksap kan stroomen, is slechts één verzamelbakje on- 
deraan dit kanaal noodig, waardoor veel arbeid bij het 
aanbrengen en inzamelen der bakjes uitgespaard wordt. 
Een nadeel is echter, dat een vrij groote extra verwonding 
aangebracht wordt; bovendien is het wel mogelijk, dat 
door deze verticale snede de bast eenigszins kan wijken, 
waardoor de spanning in de vaten vermindert en de uit- 
strooming van het melksap geringer wordt. Teneinde 
deze twee euvels te voorkomen, wordt somtijds op de 
bast een gootje van klei aangebracht, met openingen in 
de wanden tegenover het uiteinde van elke schuine snede, 
waardoor het melksap kan stroomen; deze gootjes 
kunnen geruimen tijd in goeden staat blijven. Volgens 
Ridley heeft een boom, die naar de vischgraat-methode 
getapt wordt, vier kanten, in elk jaar mag slechts één kant 
getapt worden, zoodat men pas na vier jaren weder aan 
denzelfden kant terugkomt. Bij beide deze bedoelde tap- 
methoden worden de insnijdingen gewoonlijk niet tot grooter 
hoogte dan 6 of 8 voet boven den grond aangebracht. De 
eerst gemaakte wonden worden om den anderen dag aan 
den onderkant weder aangesneden, en de meeste der hier 
boven genoemde instrumenten zijn daarvoor te gebruiken. 
Een derde systeem, dat tengevolge van de groote daarmede 
