— 136 — 
eerst, wat er aan de hand was. Een reusachtige Graaf- 
wesp, die ik aan zijn mooie, goudachtig oranje vleugels 
nog juist als een soort van het geslacht Salius kon her- 
kennen, worstelde daar met een niet minder krachtigen, 
bruinzwarten krekel. Blijkbaar had zij dit dier uit zijn 
verblijfplaats geroofd, was met hem weggevlogen, maar 
onder het vliegen, vermoedelijk door den zich duchtig ver- 
werenden krekel gebeten, tengevolge waarvan beide vijan- 
den op den grond waren gestort. De wesp bleek de sterk- 
ste partij te zijn ; nog vóór dat het mij mocht gelukken, 
de beide combattanten te bemachtigen, was ze reeds in 
triomf met haar prooi weggevlogen. En zoo het dien krekel 
niet is gelukt, zich uit de klauwen van zijn vijand te 
bevrijden, is ook zijn verder lot verre van benijdenswaar- 
dig geweest. Dan is een scherpe angel in zijn lichaam 
gedrukt, die hem weliswaar niet heeft gedood, maar hem 
in een toestand van verdooving heeft gebracht, waaruit 
hij niet meer zou ontwaken, dan wellicht op het oogenblik, 
waarop zijn einde reeds nabij was. 
De Graafwespen zorgen namelijk op zeer bijzondere wijze 
voor hun nakomelingschap. Alvorens over te gaan tot 
het leggen van eieren, graven vele soorten een meer of 
minder diepen gang in den grond, en maken aan het 
einde daarvan door het aandrukken der aarde een soort 
van kamertje, de aanstaande kinderkamer. Daarna gaan 
ze op roof uit, waarbij de hier bedoelde vormen het voor- 
al op krekels en dergelijke insecten hebben voorzien. 
Hebben ze er een gevonden, dan heeft het drama plaats, 
waarvan wij zooeven getuige waren en wint daarbij, wat 
gewoonlijk het geval is. de wesp, dan sleept zij haar buit 
in de onderaardsche holte, terwijl zij met haar angel in 
het lichaam van den krekel een weinig vloeistof brengt, 
die een toestand van verlamming in het leven roept. 
Daarna legt de wesp bij haar overwonnen vijand één of 
meer eieren, sluit de holte met een weinig aarde af, en 
behoeft zich verder over haar kroost niet meer te bekom- 
