— 138 — 
aanvaller herkend ; de schitterende, goudgele vlekken op 
het metaalachtig blauwe lichaam, en de afmetingen van 
het dier maakten de determinatie gemakkelijk. Het kon 
niets anders zijn dan Scolia procera, de grootste, de ver- 
vaarlijkste van alle Javaansche Graafwespen. 
Een formeel gevecht ontspon zich ; de aanvaller, in 
breede kringen rondvliegend, stortte zich telkens op den 
armen natuuronderzoeker, die als schooljongen wel eens 
cricket had gespeeld, maar sedert weinig oefening had in 
het afweren van projectielen en allerminst van dezulke, 
die zich langs volkomen onberekenbaree banen bewegen. 
Een oogenblik stond de zaak hachelijk, maar toen keerde 
de kans. Een gelukkige slag met het net deed het dier 
blijkbaar suizebollend op den grond vallen en weinige 
seconden later, was hij (het bleek een mannetje te zijn) 
opgeborgen in een fleschje, waar hij gedurende het verde- 
re deel van den tocht ruimschoots den tijd had, van zijn 
verbazing over deze coulante behandeling te bekomen 
Verschillende soorten van mieren, die bij voorkeur in het 
verborgene huisvesten, maken zich eveneens schuldig aan 
allerlei daden, die in onze maatschappij den bedrijver dra 
voor den rechter zouden brengen. Ik denk hier o.a. aan 
sommige soorten van het geslacht Pheidole , die gaarne on- 
der omgevallen boomstammen huizen en in het vermol- 
mende hout op roof uitgaan. Hebben de voorposten daar* 
bij een der veelvuldig daarin voorkomende insectenlarven 
ontdekt, dan wordt verzamelen geblazen en stormen van 
alle zijden de helpers toe. Om het even, hoe groot het 
ontdekte slachtoffer zij ! Daar is voor hem geen ontkomen 
aan ; zoo noodig, zullen duizend van zijn kleine belagers 
hun krachten vereenigen, om hem, met overwinning van 
vaak ongeloofelijke moeielijkheden, naar het nest te slepen 
en, blijkt het onmogelijk, den buit in zijn geheel door een 
of andere opening te transporteeren, dan wordt hij volgens 
alle regelen der ontleedkunde „uit elkaar genomen”. 
