155 — 
te van ontwikkeling van een kenmerk nagegaan wordt, aan 
weerszijden van het gemiddelde een maximum en een mini- 
mum. Bij de kromme, die de variaties in suikergehalte 
bij bieten voorstelde, bedroegen de getallen daarvoor 11,5% 
en 19 %. De planten, die zulk een maximum of mi- 
nimum vertoonen en die dus door de loodlijnen aan de 
uiteinden van de lijn worden voorgesteld, noemt men 
extreme varianten. 
Het is nu van veel belang na te gaan, hoe het met 
de erfelijkheid dier extreme variaties gesteld is. Wij 
moeten ons daarbij dus de vraag stellen, of de kinderen der 
extreme varianten het kenmerk in denzelfden uitersten 
graad vertoonen. Hier komen wij dus op het gebied der 
selectie, waarbij men zich ten doel stelt een kenmerk in 
een ras te verbeteren door voortdurend die planten als 
zaaddragers uit te kiezen, die het kenmerk in den uiter- 
sten graad vertoonen, of omgekeerd, een kenmerk te ver- 
zwakken, door telkens de planten te nemen, die het ken- 
merk het minst vertoonen, daarvan uit te zaaien en de 
kinderen ervan weer op dezelfde manier te schiften. 
Talrijke proeven zijn genomen om deze overerving na 
te gaan en steeds is daarbij gebleken, dat de kinderen 
van de extreme varianten nog slechts een deel van de 
afwijking der ouders vertoonen. Een voorbeeld geeft dit 
wederom het duidelijkste weder. Door de Vries werd een 
zaaiproef genomen met Maclia elegans, een Europeesche 
tuinplant met bloemhoofdjes die, evenals de hoofdjes van 
de enkelbloemige Dahlia, uit schijf- en straalbloemen be- 
staan. Het aantal, waarin de laatste voorkomen, varieert 
alweer volgens de straksbesproken lijn (zie fig. 6). Het 
doel der proef was nu om door telkens uitzaaien van de 
planten, wier hoofdjes het kleinste aantal straalbloemen 
bezaten, een ras te verkrijgen met een verminderd aantal. 
Het gemiddelde aantal per hoofdje was bij de planten, 
waarvan uitgegaan werd, 21, (gemiddelde 1) terwijl de 
uitersten bij dezelfde 16 (minimum 1) en 25 (maximum 1) 
