— 156 
waren. De kinderen van de planten met 17 (zaaddragers a.) 
vertoonden een gemiddelde van 19 (gemiddelde 2) met als 
uitersten 12 (minimum 2) en 22 (maximum 2). De kinde- 
ren van die met 13 (zaaddragers b.) gaven een gemiddelde 
Fig. 6. 
Madia elegans. 
Graphische voorstelling van de regressie bij een selectieproef 
met het doel het aantal straalbloempjes te verminderen. Het uit- 
gangspunt wordt voorgesteld door het punt bij 21 op de onderste 
lijn ; het uitgangspunt der eerste generatie door a, der tweede 
generatie door b. Min. 1, planten met het kleinste, max. 1, plan- 
ten met het grootste aantal straalbloemenj; gj planten met het 
gemiddelde aantal, alle van het eerste zaaisel, waarop nog geen 
selectie was toegepast. De lijn g, — g 2 — g 3 geeft het verschuiven 
van het gemiddelde in de opvolgende generatien weer. 
Naar De Vries, Die Mutations theorie. 
van 18 met als uitersten 12 en 22. Men ziet dus, dat door 
steeds de uitersten als zaaddragers te nemen, het gemid- 
delde slechts langzaam verandert en de uitersten bijna op 
hetzelfde punt blijven. In elke generatie nemen wij een 
terugloopen naar het gemiddelde van de oorspronkelijke 
