159 — 
Door dit alles komen wij ertoe, de selectie zelf ook als 
een voedingsfactor te beschouwen, die eigenlijk slechts 
daarin bestaat, dat men steeds de bestgevoede zaden uit- 
kiest. Het rijpe zaad bevat de jonge plant reeds in zich, 
dikwijls vergezeld van een flinke hoeveelheid door de moe- 
derplant gevormd voedsel. 
Wanneer wij van een koffieboon hoornschil en zilver- 
vlies wegnemen, houden wij een weefsel over, dat de jonge 
plant in staat stelt in den eersten tijd na het zaaien zich 
te voeden en zich te ontwikkelen. Het plantje leeft dan 
ten koste van het door de moeder verzamelde voedsel ; 
eerst wanneer het worteltje en de eerste blaadjes zich 
ontwikkeld hebben, kan het plantje voor zich zelf zorgen. 
De zaadselectie is dus eigenlijk niets anders dan het uit- 
kiezen van die zaden, die het meeste voedsel van de moe- 
derplant hebben medegekregen en daardoor in het eerste 
levenstijdperk zich het best kunnen ontwikkelen. 
In de vorige voorbeelden besprak ik telkens va- 
riaties van één kenmerk Het is noodig om ook eens 
na te gaan, of er bij het varieeren van twee kenmer- 
ken soms verband tusschen de variaties bestaat. Zulk 
een verband komt niet zelden voor ; men noemt het 
correlatie. Daarbij kan het verband zoo zijn, dat het 
maximum van het ééne kenmerk ook met het maximum 
van het andere gepaard gaat, of, juist andersom, dat het 
minimum van het ééne vergezeld is van het maximum van 
het andere. Dikwijls is het bestaan van correlatie zonder 
meer duidelijk ; een eenvoudig voorbeeld levert ons de be- 
trekking, die er bestaat tusschen de grootte der bessen van 
Liberiakoffie en de afmeting der boonen, welke zij bevat- 
ten. Deze betrekking kan men weer gemakkelijk statis- 
tisch uitdrukken door in een tabel in verticale rijen tel- 
kens de lengte van de bes te schrijven, daarachter in ho- 
rizontale rijen de lengte van de boonen. Een deel van 
zulk een tabel voor een partij vruchten van eenzelfden 
Liberia-boom afkomstig volgt hier: 
